Shkruan: Naser Krasniqi

Zgjedhjet e fundit parlamentare të 28 dhjetorit nuk prodhuan vetëm një fitues të qartë politik. Ato zbuluan, pa asnjë dilemë, thellimin e krizës së opozitës në Kosovë dhe dështimin e saj për të qenë një alternativë reale e pushtetit. Humbja nuk ishte e rastësishme, as rezultat i manipulimeve apo vale ideologjike, por pasojë direkte e mungesës së besueshmërisë, reformës dhe vizionit politik.

Opozita nuk u mund nga Lëvizja Vetëvendosje. Ajo u mund nga vetvetja.

PDK-ja vazhdon të mbetet e lidhur fort me barrën e së shkuarës politike dhe morale. Pa një reformë të thellë dhe të besueshme, ajo nuk mund të bindë se përfaqëson të ardhmen. LDK-ja, ndonëse ka bërë përpjekje për një diskurs më modern dhe urban, nuk arriti as të mobilizojë elektoratin tradicional, e as të tërheqë votues të rinj. Pranimi i përgjegjësisë nga kryetari i saj është një gjest i rrallë në kulturën politike të Kosovës, por gjestet nuk mjaftojnë kur mungojnë ndryshimet reale strukturore.

Në këtë kontekst, vota qytetare nuk ishte shprehje entuziazmi, por akt ndëshkimi. Vota e 28 dhjetorit ishte më shumë refuzim i opozitës sesa përkrahje e pushtetit, më shumë shenjë mungese zgjedhjeje sesa mbështetje bindëse. Qytetarët nuk u rreshtuan pas një ideje të re, por zgjodhën atë që u dukej më i aftë – ose më pak i paaftë – për të qeverisur.

Preferencat elektorale nuk po ndryshojnë ideologjikisht. Ato po ngurtësohen rreth një kriteri të vetëm: funksionaliteti. Historia partiake, retorika patriotike dhe flamujt politikë nuk mjaftojnë më. Qytetarët kërkojnë rezultate minimale, por thelbësore: institucione që funksionojnë, drejtësi që nuk bllokohet (i besueshëm, i paanshëm dhe efektiv, që nuk ngec apo vonohet në vendimmarrje), ekonomi të menaxhueshme dhe një shtet që sillet me dinjitet.

Këtu qëndron kriza reale e opozitës. Ajo nuk po dështon sepse pushteti është i pathyeshëm, por sepse vetë nuk po arrin të ofrojë besueshmëri, reformë dhe vizion. Pa këto elemente, çdo kritikë ndaj qeverisë tingëllon e zbrazët, dhe çdo thirrje për ndryshim mbetet retorikë.

Mesazhi i këtyre zgjedhjeve është i ashpër, por i qartë: demokracia në Kosovë nuk rrezikohet nga një shumicë e fortë, por nga një opozitë e dobët. Pa opozitë serioze nuk ka kontroll të pushtetit, nuk ka debat real dhe nuk ka zgjedhje kuptimplota. Nëse opozita nuk reformohet shpejt dhe thellë, ajo nuk do të humbasë vetëm zgjedhje – por edhe relevancë politike.

Zgjedhjet e 28 dhjetorit dëshmuan diçka thelbësore: qytetarët janë përpara klasës politike. Dhe këtë herë, ata folën më qartë se politika.