HIJE NË TRUP NJERIU

Të qeshin në sy, por zemra s’të ndien

Të qajnë me fjalë, por shpirti i gënjen

Para syve e bëjnë qefin të bardhë

Pas shpine, mallkime e fjalë që djegin si zjarr

Të mirin s’e duan, se ndriçon më shumë

Kur sheh përmbi ta, i vënë këmbën në gjumë

I thurin lavde vetëm kur bie

E kur ngrihesh lart, të ndotin me hije

U bë traditë që i ligu të nderohet

Dyftyrëshi të ngrihet, i miri të poshtërohet

Të drejtit s’i jepet asnjë mundësi

Se ndershmëria është mall që nuk ka vlerë në sy

E mira lodhet, pret dritë me durim

Një shkëndijë të vogël e pret pa mbarim

Fytyra të qeshura, zemra që helmojnë

Tinëzarë të poshtër, miq që tradhtojnë

MË DUAJ

Më duaj gjithmonë edhe atëherë

Kur qaj e nuk të flas kur iki papritur

E shpirti nga mërzia më plasë

Më duaj kur rrudhosem e buzëqeshja më ikë

kur më afrohet pleqëria e sytë nuk më bëjnë dritë

Se jeta nuk ka kuptim pa dashurinë tënde

Se shpirtit i jep jetë vetëm melodia jote

Kur trupat preken e zemra buçet

Kjo jetës sime i jep lezet

E urrej vetminë se pa ty nuk ka asgjë kuptim

Zemra ime e vogël tek ti gjen shërim

Eja zemër, eja, më shtrëngo, fort më mbaj në gjoks e mos më lësho kurrë, se ata sytë e tu gri

Dua t’i kem tatu deri në përjetësi

BOTA IME

Ndonjëherë e thyer, ndonjëherë e lënduar

Asnjëherë nuk qava dhimbjen kam duruar

Mbretëreshë e vetes e botë sime ku jetoj

Të tjerët kurrë s’kam ulur që veten ta lavdëroj

Në atë botë ku daullet s’janë zhurmë, por këngë

Ku ngjyra s’është mashtrim, por ndjenjë

Ku gjithçka lulëzon pa pyetur pse

E ku shpirti s’ka peng, as brengë s’njeh

Oh, po, bota ime, e vogël por e imja

Aty ku jam vetja, jo hije, jo hija

Ku njerëzit s’më gjykojnë, aty ku veten unë dua

Me fjalë që s’kanë qëllime, me sy që s’thonë gënjeshtra

Jetoj e lumtur, jetoj pa brenga

Atje ku zemrat flasin, pa interes, pa pranga

E jeta s’është garë, por vallëzim i qetë në prag të agut

Atje, në atë botë që vetëm unë e njoh

Ku nuk më tradhton as shpresa, as zëri, as koha që shkon

MOTËR E VËLLA

Një vend ndamë, aty u krijuam

Ndonëse në periudha të ndryshme ne u takuam

Unë si më e madhja, ju dy pas meje

Një motër një vëlla, dhuratë nga Zoti

Si të mos ndihem e mbushur kur juve ju kam

Si të mos ndihem e bekuar sa herë pranë jush jam

Si të mos e ndiej veten me fat

Kur motër e vëlla thërras

Zemrat na bashkojnë e gjaku na lidh

Duart bashkë si me zinxhirë

Asgjë s’na ndau, asgjë s’na ndalon

Jemi një shpirt

Me poezitë e mamit sa shumë kemi qeshur

E fjalët e babit si vathë në vesh

gjithmonë na kanë mbetur

Të rritur që të tre po asnjëherë më shumë

Se tash të afruar, jo nga distanca

Por nga lidhja që kemi krijuar

MAKTUB

E nisa një herë në pranverë

Pastaj e lashë në mes të dimrit

Vargjet më fshiheshin ndër letra

Dhe fjala më tretej në heshtje

Shkruaja vargjet e humbja fjalë

Nuk e dija ku ishte rima

Nuk dija se ku dua të dal

Shumë herë e grisa, shumë herë…

Harresës ia dhashë, por diçka

Thellë në mua më pëshpëriste pa ndal

Më thoshte ‘mos ndalo’

Edhe kur letra bëhet bosh

Edhe kur asnjë mendim nuk vjen

Fjalët janë ende aty…

Në pritje të dorës që i do