Sikur Donald Trump të ishte President i Rusisë, ai me siguri do të arrinte një marrëveshje të shpejtë dhe të lehtë për t’idhënë fund luftës brutale në Ukrainë, madje – mund të sugjeronte ai – brenda vetëm 24 orësh. Nga këndvështrimi i Trumpit, kjo është një gjë që nuk kërkon asnjë mendim të gjatë, shkruan CNN.

Jo vetëm që zgjidhja e konfliktit rraskapitës, tashmë në vitin e tij të pestë, do t’i jepte fund vrasjes së mijëra “fëmijëve të rinj e të bukur”, siç u referohet Trumpi atyre që masakrohen çdo muaj në vijat e frontit, por ajo do të ishte – çka është thelbësore – edhe jashtëzakonisht fitimprurëse.

Sanksionet ndaj Moskës mund të hiqeshin, ndërsa në mënyrë të pashmangshme do të pasonin marrëveshje tregtare fitimprurëse. Me fjalë të tjera, do të mbizotëronin paqja dhe prosperiteti.

Por, sigurisht, Trumpi nuk është President i Rusisë. President është Vladimir Putini dhe udhëheqësi i fortë i Kremlinitduket se ka shumë pak interes për të bërë kompromis me objektivat e shpallura të luftës në Ukrainë, qoftë për hir të jetëveruse dhe ukrainase, qoftë edhe në këmbim të miliarda dollarëve të tjerë në arkat e shtetit të tij.

Ky është një keqkuptim thelbësor që ka nxitur përpjekjet e pafrytshme të administratës Trump për të ndërmjetësuar përfundimin e luftimeve dhe që u shfaq sërish gjatë takimit të fundit vendimtar në Shën Petersburg mes Steve Witkoffit,mikut të Trumpit nga bota e biznesit, të shndërruar në kryenegociator, dhe vetë Putinit.

Gjatë takimit, Putini i tha Witkoffit se ishte “kureshtar” për rezultatin e takimeve të zhvilluara një ditë më parë në Norvegji, ku zyrtarë nga SHBA-ja, Europa dhe NATO-a u mblodhën me Presidentin e Ukrainës, Volodymyr Zelensky,për të hartuar propozime të reja të mundshme për paqe, përfshirë stimuj ekonomikë për Moskën.

Më vonë, një ndihmës i lartë i Kremlinit konfirmoi se i dërguari i Trumpit e kishte informuar udhëheqësin rus për diskutimet, përpara se të shtonte, në mënyrë të pashmangshme, se “në të vërtetë, ato përmbanin pak gjëra me vlerë realepër zgjidhjen e krizës ukrainase”.

Ky ishte një rezultat krejtësisht i parashikueshëm nga një Kremlin që ka refuzuar me kokëfortësi të lëvizë nga qëndrimet etij të ashpra, përfshirë kërkesën për të marrë kontrollin mbi të gjithë rajonin e Donbasit në lindje të Ukrainës dhe për tëpasur fjalën e vet në përcaktimin e marrëveshjeve të ardhshme të sigurisë së Kievit.

Megjithatë, Shtëpia e Bardhë mund të ketë shpresuar sinqerisht se Kremlini do të tregonte më shumë gatishmëri për kompromis, veçanërisht pasi Trumpi hoqi javën e kaluar sanksionet ndaj eksporteve ruse të naftës dizel – një përpjekje emotivuar politikisht për të ulur çmimet e karburanteve në SHBA përpara zgjedhjeve të mesmandatit, por edhe një përfitimi madh ekonomik për Moskën.

Më vonë, Trumpi njoftoi një armëpushim në fushën e energjisë, i cili dështoi, dhe që do ta kishte detyruar Ukrainën të ndalte sulmet e dëmshme me dronë ndaj rafinerive ruse të naftës.

Mes akuzave të ndërsjella, gjatë të cilave u ndikua edhe shkëmbimi i informacioneve të inteligjencës nga SHBA-ja,Trumpi bëri gjithashtu thirrje për ndryshim të udhëheqjes ukrainase – gjithçka që Kremlini do të dëshironte të dëgjonte.

Për Moskën, megjithatë, marrëveshjet, stimujt dhe madje edhe përbuzja e përbashkët ndaj Kievit nuk shihen si një ftesëpër të bashkëpunuar dhe për t’u tërhequr, por si një shenjë se strategjia e saj ndaj SHBA-së po jep rezultate.

Dhe kjo strategji, ndryshe nga ajo e Uashingtonit, bazohet në një vlerësim të kthjellët të realitetit: udhëheqësi i Kremlinit e kupton se çfarë e motivon Trumpin dhe e shpërqendron pa mundim homologun e tij impulsiv në Shtëpinë e Bardhë mepremtimin e marrëveshjeve të mëdha ekonomike.

Edhe më shumë marrëveshje të tilla u hodhën në tryezë nga Kremlini gjatë takimit me Witkoffin në Shën Petersburg, ku Putini vlerësoi marrëveshjen e diskutueshme për naftën dizel, përpara se të sugjeronte se Rusia mund të rriste gjithashtueksportet e plehrave kimike jetike drejt SHBA-së, si dhe të ofronte shumë më tepër.

“Po diskutojmë gjithashtu projekte të ndryshme, si qendrat e të dhënave, projekte në fushën e energjisë dhe bashkëpunimin energjetik”, tha Kiril Dmitriev, kreu i fondit rus të pasurisë sovrane dhe një bashkëbisedues kyç i Kremlinit me zyrtarët e administratës Trump, pasi bisedimet treorëshe përfunduan.

Dhe nuk janë vetëm përfitimet e vogla ekonomike ato që Kremlini përdor për të bërë lajka e për të joshur, apo për tëmbajtur një vesh të vëmendshëm ndaj tij në Shtëpinë e Bardhë.

Lirimi nga Putini, përpara takimit në Shën Petersburg, i shtetasit amerikan 74-vjeçar Stephen Hubbard, të mbajtur ngaRusia që prej kapjes së tij në Ukrainë në vitin 2022, në fillim të pushtimit të plotë të Ukrainës nga Moska, u paraqit nganjë Witkoff tejet lajkatar si një akt “humanitar”.

Hubbard, me origjinë nga Miçigani, raportohet se ka vuajtur nga probleme të rënda shëndetësore gjatë katër viteve të gjatatë robërisë në një koloni të largët ruse të vuajtjes së dënimit. Por lirimi i tij përfundimtar u përshëndet nga Shtëpia eBardhë si një shenjë e aftësisë së Trumpit për të arritur marrëveshje dhe e respektit të Putinit ndaj tij.

“Shtetet e Bashkuara, nga respekti për Presidentin Trump, nuk ishin të detyruara të jepnin asgjë në këmbim – një situatë epaprecedentë për Rusinë”, thuhej në një deklaratë të publikuar në platformën personale të Trumpit, Truth Social.

Por nuk ka gjasa që ish-oficeri i ashpër i KGB-së në Kremlin ta shohë situatën në këtë mënyrë.