Shkruan: Artan Nimani

Rezultati elektoral i PDK-së nuk duhet lexuar si një devijim i rastësishëm elektoral, por si manifestim i një krize të thellë menaxheriale dhe identitare.

Në terminologjinë e mendimit politik modern, partitë politike funksionojnë si organizata komplekse që mbijetojnë vetëm përmes vendimmarrjes strategjike në kohë reale, ruajtjes së kapitalit simbolik dhe adaptimit të vazhdueshëm ndaj mjedisit politik. Dështimi për t’i përmbushur këto parime prodhon krizë strukturore – pikërisht ajo që po reflektohet sot në PDK.

Mbetja jashtë Kuvendit e figurave të dala nga lufta e UÇK-së – themelues, veteranë, invalidë dhe familjarë dëshmorësh, përfshirë Jakup Nura, Xhevahir Geci, Fadil Demaku, Bekim Haxhiu, Idriz Vehapi, Hajdar Beqa, Hysen Berisha, Fitim Selimi, Agim Fejzullahu, Çelë Gashi, Xhemshit Krasniqi e shumë të tjerë, nuk përfaqëson thjesht humbje individuale, por degradim të kapitalit historik që e legjitimoi politikisht partinë në fazën e pasluftës. Në teorinë e menaxhimit politik, margjinalizimi i bartësve të identitetit bazë është indikator i humbjes së orientimit strategjik.

Në këtë kontekst, refuzimi i një liste të përbashkët me NISMA-n nuk mund të justifikohet si zgjedhje taktike. Në mendimin politik bashkëkohor, ndërtimi i koalicioneve natyrore është instrument racional për ruajtjen e kohezionit ideologjik dhe të bazës elektorale. Vendimi për të mos bashkëpunuar kontribuoi drejtpërdrejt në fragmentimin e votës dhe dobësimin e përfaqësimit të figurave të luftës, duke thelluar krizën e përfaqësimit historik.

Më tej, paaftësia e menaxhmentit për të reaguar në kohë reale krijoi vakuum narrativ, i cili u shfrytëzua nga aktorë të tjerë politikë. Rasti i përfitimit të mandatit nga Eman Rrahmani, përmes instrumentalizimit të identitetit fetar, duhet analizuar si pasojë e drejtpërdrejtë e këtij vakuumi. Në mungesë të një narrative të fortë shtetformuese dhe historike, elektorati zhvendoset drejt identiteteve alternative, shpeshherë jashtë projektit origjinal politik.

Nëse një parti e lindur nga lufta çlirimtare dështon të përfaqësojë politikisht bartësit e asaj lufte, atëherë problemi nuk është elektoral, por organizativ dhe konceptual. Mendimi politik modern e konsideron humbjen e identitetit bazë si krizën më të rrezikshme për një organizatë politike sepse ajo çon në humbje legjitimiteti dhe orientimi.

Prandaj, pyetja qendrore nuk është nëse PDK po reformohet, por nëse ajo po largohet nga vetvetja.

Dhe në këtë proces, përgjegjësia politike për humbjen e ADN-së së UÇK-së nuk mund të mbetet as e paemërtuar dhe as e pashtruar publikisht.