Shkruan: Bedri Halimi

Në Dimrin e Pikëlluar u zgjove me trishtim
Me gjakun tënd për emrin tonë – u bëre djep i kaltërsisë
Të dashuruarve të tokës që lindën në janar
Me fanatizëm ua ruan trëndafilin e lirisë

Ankth i përhershëm mbete për barbarët Reçak
Emri yt nuk harrohet, dëshirë në agim – himn për fillim të pranverës
Të Ndershmit e kuptuan histerinë e Egërsisë në kullën e rrënuar
Pa gjakun tënd Reçak, dje – është e vështirë të jemi të gjallë nesër

U bëre trëndafil i domosdoshëm Reçak – Jo vetëm në kohë trishtimi
E ne takohemi Reçak. Takohemi përseri
Për të mos mbetur vetëm. Me ty i mësojmë sendet e vogla
Të mos i shkruajmë Letër Botës, e këtej të mos kaloj vdekja

Gjaku yt Reçak, emër – për emrin e madh
Detyrë e gëzimit për të ardhmen e paplakur
Ninullë e mjegullës, për harrestarët e emrit krim
Gjaku yt Reçak, armë e mbushur me të ardhme

Reçak i çuditshëm – i çuditshmi Reçak
Treni i të plagosurve akoma nuk është ndalë
As plaga nuk është shëruar nga heshtja e të vrarëve
Në secilën pranverë që do të vij, ata si engjej ecin serioz

Reçak, ti nuk je vdekja – se beson te Njeriu Liria Atdheu
Udhëtarët tu të pandalshëm thërrasin në pagjumësi
Që krijesat në agim, të mos jenë vetëm bijë të fushave
Bota i mësoi nga ti, të gjitha përrallat e Satanës

Gjaku yt Reçak– mbeti Letër e hapur
Që në portat tona – e ardhmja të mos mbetët jetshkurtër