Një rrëfim i fortë dhe tronditës vjen nga Alma Gjurgji, autore e librit “Krahë të këputur”, botuar nga Instituti i Studimit të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit. Në këtë memuar, ajo sjell në formë letrare përjetimet e saj si fëmijë e internuar gjatë diktaturës komuniste.

E internuar në moshën 10-vjeçare nga Tirana drejt zonës së Dumresë, Alma përshkruan momentin kur familja e saj u dërgua të jetonte në një kasolle me dysheme dheu, mes varfërisë, frikës dhe stigmatizimit si “armiq të partisë”.

“Fëmijëria ime mori fund atë ditë”

Në intervistën e saj, ajo tregon se si ditëlindja e 10-të u kthye në ditën e internimit. Brenda pak orësh, ëndrrat fëmijërore u zëvendësuan me një realitet të ashpër, ku prindërit i shpjeguan për “luftën e klasave” dhe ekzekutimin e gjyshit nga regjimi.

“U ndjeva menjëherë e rritur. E kuptova se fëmijëria ime kishte marrë fund”, rrëfen ajo.

Përplasja me mësuesen: “Kazma të pret”

Një nga episodet më të forta të librit është marrëdhënia me mësuesen e saj në internim. E talentuar dhe e apasionuar pas shkollës, Alma përpiqej të sfidonte mësuesen në orën e matematikës.

Një ditë, përpara gjithë klasës, mësuesja shpërtheu ndaj saj:

“-Mëso sa të duash, kazma të pret.”

Fjalë që, sipas autores, i vranë shpresën dhe ëndrrat në një moshë kur ajo sapo kishte filluar të kuptonte padrejtësinë e sistemit.

Një fund tragjik për mësuesen

Një vit më vonë, mësuesja u sulmua seksualisht nga disa ushtarë teksa kthehej në fshat. Autorja tregon se në atë moshë nuk e kuptonte plotësisht çfarë kishte ndodhur, por e dinte se ishte diçka e rëndë dhe e turpshme sipas mentalitetit të kohës. Ushtarët u dënuan, ndërsa mësuesja u transferua.

“Unë nuk ndjeva asnjë keqardhje për të”, shkruan ajo, duke reflektuar mbi ndjenjat e ngurtësuara që krijoi persekutimi.

Pse pa emra?

Alma Gjurgji shpjegon se nuk ka përmendur emra konkretë në libër, pasi synimi i saj nuk ishte të ekspozonte individë, por të denonconte sistemin që prodhoi padrejtësi dhe terror.

“Krahë të këputur” konsiderohet një dëshmi letrare e fuqishme mbi përjetimet e fëmijëve në kampet e internimit dhe një reflektim mbi pasojat afatgjata të diktaturës në jetët njerëzore.

Libri është vlerësuar si një kontribut i rëndësishëm në kujtesën historike të periudhës komuniste në Shqipëri.