Shkruan nxënësja: Olta Fazliu
Ka shpirtra që jetojnë mes nesh, që marrin frymë në të njëjtin ajër, që shohin të njëjtin qiell… por e përjetojnë jetën si një valë që herë i përqafon, e herë i përplas fort. Njerëzit me autizëm nuk janë larg nesh janë pranë, shumë pranë por bota e tyre ka ngjyra që ne shpesh nuk dimë t’i dallojmë, tinguj që ne nuk dimë t’i përballojmë, ndjenja që ne nuk dimë t’i lexojmë.
Për ta, kjo botë mund të jetë e bukur, por edhe e pamëshirshme. Një dritë e fortë mund të bëhet plagë për sytë, një zhurmë e zakonshme mund të shndërrohet në rrëmujë të padurueshme në mendje. Dhe ndërsa ne ecim pa u ndalur, ata shpesh ndalen… jo sepse nuk munden të ecin, por sepse po përballen me një stuhi që ne nuk e shohim.
Ne themi: “Pse nuk flet?”
Por ndoshta duhet të pyesim: “A di unë të dëgjoj?”
Sepse heshtja e tyre nuk është bosh. Ajo është e mbushur me fjalë që nuk gjejnë rrugë për të dalë, me ndjenja që nuk dinë si të marrin formë. Është një univers i tërë që kërkon vetëm një gjë: të kuptohet pa u gjykuar.
Brenda tyre ka një forcë që shpesh nuk shihet. Një durim i heshtur përballë një bote që nuk përshtatet për ta. Një guxim i përditshëm për të përballuar dritat, zhurmat, rregullat e pashkruara të një shoqërie që ecën shpejt dhe pret që të gjithë të ndjekin të njëjtin ritëm.
Sa herë që një fëmijë me autizëm shmang shikimin, ndoshta nuk është duke u larguar nga ne… por duke u mbrojtur nga një botë që i duket shumë e fortë. Sa herë që përsërit një lëvizje, ndoshta është duke krijuar një ritëm për të qetësuar kaosin brenda vetes. Sa herë që hesht, ndoshta po bërtet në mënyrën e tij.
Dhe ne… shpesh nuk e dëgjojmë.
Por brenda tyre ka një forcë që nuk bërtet, por që qëndron. Një durim i thellë për të përballuar çdo ditë një realitet që nuk është ndërtuar për ta. Një përpjekje e vazhdueshme për t’u përshtatur në një botë që rrallë përshtatet për ta.
Ata nuk janë të thyer. Ata nuk janë të humbur. Ata janë thjesht… të papërkthyer.
Dhe ndoshta gabimi ynë më i madh është se mundohemi t’i bëjmë si ne, në vend që të mësojmë prej tyre. Sepse në mënyrën e tyre të të ndjerit, ka një pastërti që ne e kemi harruar. Në mënyrën e tyre të të jetuarit, ka një sinqeritet që nuk maskohet. Në mënyrën e tyre të të dashurit, ka një thellësi që nuk ka nevojë për fjalë.
Nëse ndalemi për një moment… nëse ulim zhurmën tonë dhe i afrohemi botës së tyre me kujdes, me durim, me zemër… do të kuptojmë se ata nuk janë të vetmuar. Janë thjesht duke pritur dikë që të hyjë në botën e tyre pa frikë.
Sepse nuk ka dy botë. Ka vetëm një por jo të gjithë e ndjejmë njësoj.
Dhe ndoshta, kur të mësojmë t’i kuptojmë ata, nuk do të jetë vetëm një fitore për ta… por një shpëtim për njerëzimin tonë.
Ndoshta është radha jonë të mësojmë një gjuhë të re. Një gjuhë pa paragjykime. Një gjuhë që nuk kërkon përsosmëri, por mirëkuptim. Një gjuhë që nuk pyet “pse je kështu?”, por thotë “jam këtu me ty”.
Në fund, gjithçka zbret në një ndjenjë të vetme dashuri që nuk kërkon kushte. Njerëzit me autizëm nuk kanë nevojë të bëhen si ne për të merituar vendin e tyre në këtë botë ata tashmë e meritojnë atë, ashtu siç janë, të plotë në mënyrën e tyre të veçantë. Dhe nëse arrijmë t’i shohim me zemër e jo vetëm me sy, do të kuptojmë se ndoshta ata nuk janë ata që duhet të ndryshojnë… por ne që duhet të mësojmë të duam më thellë, të pranojmë më gjerë dhe të ndiejmë më njerëzisht. Sepse në pranimin e tyre, ne nuk u japim vetëm atyre një vend në botën tonë… por i japim vetes një arsye për të qenë më të mirë.