Poezi nga Xhevdet Bajraj
FUNDI I NJERIUT
Zog i zi i vogël
pret të flijohet pranë çerdhes së tij
klith deri në kupë të qiellit
Një re përplot dhembje malli
shkund mbi det vetëtimën
valë e errët sjell në breg margaritarë të zi
Në fund të detit
një kafshë gjysmë e bardhë gjysmë e zezë
fshehtësinë e jetës bart në bisht
Shtrirë mbi dhe vështroj
diellin tek vjell zorrët e holla të arta
e assesi nuk mund të kuptoj
pse dhembja e tërë botës
do që të fshehet në mua
PUTHJA DHE KAFSHA
Në majë të majës së ditës
zemra ime shndërrohet në zog
me kokë njeriu pa mend
Fëmijët fshijnë gjurmët kur dalin nga shtëpitë
për t’i bërë bisht frikës së prindërve për ta
E mbështetur në shtyllën që e mban diellin
me fustan mini dhe gjinj gjysmë të shpaluar
jeta pret t’i shitet në rrugë
klientit që e zbuluan
në pjesët e përgjumura të kokave tona
vetëm për t’i zbutur budallenjtë
ato kafshë që kurrë nuk i zbuti
MOS VUAJ PËR TË HUMBURËN
Në tarracën e kafenesë përditë
hedh spirancën në gotë birre dhe pret
shiun e zi të harresës
Një copë errësirë në formë të zemrës në gjoks
sikur do të eksplodojë
Ti e di
që malli i ka rrënjët thellë në kujtesë
toka ende lind lule të egra
më kot kërkon atë që humbe një herë
hiri i dashurisë së vdekur lind feniks të vdekur
Mos vuaj
vetë vdekja është shenjë që ke jetuar
vetë jeta është shenjë që ke dashuruar
një herë në një kohë
kur engjëjt ende jetonin
ME KALIN E VARREVE NË ATDHE
(Shqipëria s’ka veç Skënderbe)
E ’97-ta erdhi si lopë pa brirë
theu kokën në murin që ndan dritën dhe errësirën
dhe ra para këmbëve të mia në Tiranë
zogjtë e këmbëve m’u drodhën
Rrugës si gjarpërushë
që kurrë s’e ndërroi këmishën
erdhi dita si nuse
hipur mbi kalin e varreve dhe zbriti në parajsë
Lulet e mbjella në mungesën e besimit për ditën e nesërme
çelën plumba të kuq me alarm
për zgjimin e tmerrit lemerisë
ca njerëz në një pikturë bërtisnin
nxirrnani jashtë
Shikoj tokë e qiell
i vetëm në atdhe
hyj në një bar ta shuaj zjarrin që më kall
kamerieri vjen veshur ashtu si i ka hije
kosovar(r) – thotë disi me mall
Shqipëria s’ka veç Skënderbe
po ka dhe të tjera pije
RËNIE
Malet fshehin
zogjtë që bien
pas këngës së tyre
Yjet që lahen në det
gëlltiten nga peshqit e rritur
ujërave të zeza
Kafshët majmen
tek kullosin fjalët njerëzore
që mbinë si lule
BOTA ËSHTË E VETMUAR SI TI
Kur mësohesh me kafshimin e jetës bishë
kur mbyllesh në dhomë në puthjen e plagës së hapur
dhe klith pandërprerë në muret e errëta të ditës
mos shpreso në njeri
njeriu është shaka e suksesshme e Diogjenit
diçka si film vizatimor
Mos iu gëzo diellit
si shtazë e mërdhirë shpatijeve të jetës
nga ai filloi e tëra
e sot të vret edhe mungesa e tij
Mos qaj kur je i vetmuar
si zog shtegtar që e tradhtoi stina
njerëzore u bë që njeriu të mbetet vetëm
t’i përgjakë duart në gjuetinë e madhe të ditës
Mos shpreso
mos u gëzo
mos qaj
bota është e vetmuar si ti
se ti je vetë bota që sillet në rreth
duke provuar ta kapë bishtin e amshimit
FRIKA E TË VERBRIT
I verbri gjithmonë diellin e ka pas shpine
e dhembjen me pëllëmbë e mat
duke ecur mbi frikën e njëjtë
që të mos takohet me të verbrin
NINANANA BISHË
Qiellit në fytyrë nuk i mbet asnjë pikë e kaltër
nata butake lëpin copëra të vogla drite
qeni im Diktatori leh në pelën e Trojës prej letre
në muret e qytetit të lashtë
shkruhen parullat e ditës
“Nuk dua të shkoj në parajsë”
Një fëmijë ndjek fluturën e zezë kah fëmijëria e humbur
fijet e çmendjes zihen në kazanin e kuzhinës popullore
unë ngadalë vdes në mendimet tua
ti ngadalë jeton në mendimet e mia
dhembjet e lindjes marrin udhë në puthje
nesër do të vijnë bijtë tanë
lodrat do t’i hedhin pas shpine
nesër do të udhëtoj unë
jetën do ta hedh pas shpine
si zog që u tret përgjithmonë
në këngën që e ruajti vetëm për vete
do të ikë me fshehtësinë
se Helena e Bukur nuk dashuronte as Menelaun as Paridin
se Akili lutej fshehtas
në Perëndinë e Thembrës që fshihej në Portin e Durrësit
se Ili(ri)ada është pemë e plaçkitur e jetës sime
E sot gjithë ditën i këndoj bishës
ninanana
derisa brenda mureve të qytetit të lashtë
kafshët shtëpiake kullosin dashuri njerëzore
