Berat Armagedoni

Nuk erdha t’i shoh kodrat, livadhet, arat,

shtëpitë e ndërtuara pas luftës,

erdha t’i prek e t’i ndiej plagët e luftës,

gjurmët e krimit,

dhimbjen që nuk plaket e s’ka mbarim,

dhimbjen që quhet Drenicë

Duke ecur mes të gjallëve,

që ende jetojnë me trauma,

erdha ta shoh fytyrën e vdekjes,

t’i lexoj epitafet në varret e fëmijëve,

grave, pleqve e plakave

Në Likoshan e në Çirez,

në Prekaz e në Abri të Epërme,

në Izbicë e në Rezallë,

në Poklek të Vjetër e në Vërbovc,

në Çikatovë,

kudo që Drenica

fsheh dhimbjen nën dhé,

me laps dhe diktafon

nisa t’i mbledh e t’i numëroj,

dhimbjet pa masë të të mbijetuarve,

të nënës për të birin,

të babës për të bijën,

të gjyshit për nipin e mbesën,

të vëllait për motrën,

të motrës për vëllanë

Pashë varre me fotografi

Pashë varre vetëm me trëndafila

Pashë çanta, fletore e rroba pa fëmijë

Djepa, ora, lodra që nuk argëtonin askënd

Mure të shpuara e të njollosura me gjak

Edhe njolla të gjakut të mbuluara me baltë pas luftës

Gëzhoja të revoleve, automatikëve e të tankeve

Që kishin mbjellë vdekje dhe shpërndarë dhimbje

Edhe bidonë benzine që dikur shpërthenin zjarr

Tash relikte të krimit të ekspozuar në shtëpitë muze

Pashë pjata, dyer e dritare të thyera

Të shqyera e të shpuara me plumba e të gjakosura

Hi dhe dhé përzier me eshtra njerëzish

I dëgjova të gjallët për përjetimet e të vdekurve

Të grave e të burrave, të gjyshërve e të gjysheve

Dhe kur Drenicës i rashë fund e krye ditën

Në mbrëmje u ktheva në Prishtinë me bllokun plot shënime

Por asnjë faqe e bardhë që ndërkohë u bë e zezë

Nuk mbante peshën e dhimbjes së saj

Nga libri në dorëshkrim “Shëtitje nëpër Drenicë”