Për Benjamin Netanyahun, i cili sot mbërrin në Uashington për një takim me Donald Trumpin, të cilin e kishte kërkuar prej muajsh, ishte i nevojshëm një rezultat që mund ta paraqiste si një gjest vullneti të mirë, për të lehtësuar një përballje që, për çështjen e Iranit, rrezikon të mos jetë e lehtë. Dhe ky lëshim erdhi për Gazën.

Dje, kabineti izraelit i sigurisë, pas muajsh bllokimi, miratoi më në fund hyrjen e Forcës së Stabilizimit dhe Bordit të Paqes në Rripin e Gazës. Një vendim më shumë simbolik, me shumë kufizime dhe kushte, por gjithsesi një hap i parë për të zhbllokuar planin e paqes të Trumpit. Një vendim që u kundërshtua nga ministri i Sigurisë Kombëtare, Itamar Ben Gvir, lider i së djathtës ekstreme izraelite, i cili votoi kundër.

Sipas gazetës izraelite “Haaretz”, trupat e para të huaja që do të hyjnë në enklavë do të jenë nga vende që kanë marrëdhënie diplomatike dhe raporte të mira me Izraelin, si Maroku dhe Uganda. Maroku ishte ndër vendet e para arabe që nënshkruan Marrëveshjet e Abrahamit, duke normalizuar marrëdhëniet me Izraelin.

Rreth 200 ushtarë do të veprojnë në një zonë të kufizuar të Rafahut, në jug të Gazës, ku pritet të ndërtohen edhe strukturat e para të strehimit për palestinezët e zhvendosur. Ata do të kenë imunitet, por do të jenë sërish nën mbikëqyrjen izraelite.

Plani parashikon gjithashtu që anëtarët e komitetit teknik palestinez, të cilëve deri tani Izraeli u ka ndaluar hyrjen në Gaza, të mund të hyjnë më në fund në territor, por vetëm në zonën e ashtuquajtur “portokalli”, një brez toke përtej vijës së verdhë që ushtria izraelite e ka vendosur nën kontrollin e saj.

Plani fillestar i Trumpit parashikonte një tërheqje graduale të Izraelit nga Gaza, hyrjen e një force ndërkombëtare stabilizimi, çarmatimin e Hamasit dhe vetëqeverisjen palestineze nën Autoritetin Palestinez të Mahmoud Abbasit. Por asnjë nga këto nuk ka ndodhur dhe, për muaj të tërë, situata ka mbetur në ngërç.

Presioni i Egjiptit dhe aleatëve arabë të SHBA-së duket se ka ndihmuar në zhbllokimin e pjesshëm të situatës, së bashku me nevojën e Netanyahut për t’i ofruar Trumpit një gjest vullneti të mirë.

Në fillim të korrikut, edhe Hamasi bëri një lëvizje simbolike, duke njoftuar dorëheqjen e qeverisë së tij lokale, por vazhdon të refuzojë çarmatimin nëse më parë nuk ka një tërheqje totale të forcave izraelite.

Plani ambicioz i Jared Kushnerit për ta kthyer Gazën në një “Dubai të vogël”, me kulla moderne dhe resorte luksoze, duket se është lënë mënjanë. Përveç mungesës së vullnetit politik, mungojnë edhe fondet për realizimin e tij.

Në vend të tij, Izraeli do të lejojë, për momentin, ndërtimin e dy kampeve për palestinezët, të cilat do të quhen “zona të përkohshme banimi”, në territorin nën kontrollin izraelit. Njëri prej tyre pritet të financohet nga Emiratet e Bashkuara Arabe.

Siguria në këto zona pritet të garantohet nga policia palestineze e trajnuar në Egjipt, por numri i forcave është i kufizuar dhe Izraeli nuk lejon që të tjerët të largohen nga Gaza për trajnim.

Në praktikë, një numër ushtarësh nga vende mike të Izraelit do të shoqërojnë ndërtimin e kampeve për palestinezët e zhvendosur, të cilët do të lejohen të jetojnë aty vetëm pasi Izraeli të ketë verifikuar se nuk kanë lidhje me Hamasin.

Gaza mbetet ende më shumë se 60% nën kontrollin ose pushtimin izraelit, ndërsa Izraeli vazhdon të zgjerojë praninë e tij në territor dhe të kontrollojë rrjedhën e ndihmave humanitare, hyrjen e materialeve dhe ngarkesave.