Shkruan: Izmi Zeka 

Vendimi i Partisë Demokratike të Kosovës për qëndrimin ndaj zgjedhjes së Presidentes së Republikës nuk është çështje procedurale apo aritmetike parlamentare, por një akt thellësisht politik me pasoja afatgjata për identitetin, besueshmërinë dhe rolin opozitar të saj. Në këtë kontekst, votimi i Vjosa Osmanit për Presidente do të ishte një gabim strategjik për PDK‑në, si në planin institucional ashtu edhe në atë politik.

-Ligjet e rrëzuara dhe përgjegjësia institucionale

Gjatë mandatit të saj si Presidente, Vjosa Osmani ka dekretuar dhe mbrojtur ligje që më pas janë rrëzuar nga Gjykata Kushtetuese, duke ekspozuar mungesë serioze të filtrit kushtetues dhe të kujdesit institucional. Presidenti i Republikës ka detyrë parësore të garantojë kushtetutshmërinë e legjislacionit, jo të sillet si zgjatim politik i shumicës qeverisëse. Këto dështime nuk janë teknike, por politike dhe kushtetuese, dhe nuk mund të relativizohen.

– Heshtja presidenciale përballë shkeljeve të pushtetit

Një tjetër element shqetësues ka qenë heshtja e Presidentes përballë veprimeve të qeverisë që kanë cenuar balancën e pushteteve, kanë politizuar institucionet e pavarura apo kanë krijuar tensione të panevojshme me aleatët ndërkombëtarë të Kosovës. Presidentja, në vend që të shërbejë si faktor unifikues dhe korrektues, ka zgjedhur shpesh rolin e spektatores ose mbrojtëses selektive të pushtetit ekzekutiv.

– Presidentja si figurë partiake, jo mbipartiake

Edhe pse Kushtetuta kërkon që Presidenti të jetë figurë mbi palët, Vjosa Osmani nuk ka arritur ta ndërtojë këtë profil. Ajo vazhdon të perceptohet gjerësisht si produkt dhe aleate politike e Lëvizjes Vetëvendosje, gjë që e dëmton rëndë neutralitetin e institucionit të Presidencës. Një Presidente e tillë nuk garanton barazi politike, por thellon ndarjet.

– Pasojat për PDK‑në

Nëse PDK do ta votonte Vjosa Osmanin, do të:
• zbehte rolin e saj si opozitë reale;
• legjitimonte një mandat presidencial problematik;
• krijonte konfuzion te elektorati i vet, i cili pret që PDK të mbajë qëndrim parimor;
• forconte narrativën se opozita është e pafuqishme dhe e nënshtruar ndaj pushtetit aktual.

PDK nuk mund të jetë njëkohësisht opozitë dhe mbështetëse e figurave kyçe të pushtetit që ajo vetë i kritikon.
– Nevoja për standard, jo kompromis
Kosova ka nevojë për një Presidente që:
• respekton rreptësisht Kushtetutën;
• flet kur institucionet devijojnë;
• qëndron mbi partitë;
• mbron interesin shtetëror, jo axhendën qeveritare.

Votimi i Vjosa Osmanit nuk e përmbush këtë standard.

Përfundim
Refuzimi i votës për Vjosa Osmanin nuk është akt bllokues, por akt përgjegjësie politike. PDK duhet të dëshmojë se ka mësuar nga e kaluara dhe se është e gatshme të mbrojë parimet e demokracisë kushtetuese, edhe kur kjo kërkon qëndrim të fortë politik. Një opozitë që nuk di të thotë “jo” kur duhet, rrezikon të mos merret më seriozisht nga qytetarët.