Kam qenë disa herë prezent kur ish-kryeministrat e Kosovës kanë dalë në mbrëmje, edhe me familjarët e tyre, në lokalet më të frekuentuara të Prishtinës.

Tavolina e tyre ishte e rezervuar, në mesin e qytetarëve të tjerë. Njerëzit lëviznin lirshëm, u afroheshin për një fotografi, i përshëndesnin. Mbrojtja ishte aty, por diskrete: një truprojë, zakonisht ulur disa metra larg, që vëzhgonte situatën pa e kthyer lokalin në zonë sigurie.

Ky është dallimi mes mbrojtjes së një zyrtari dhe shfaqjes së pushtetit përmes sigurisë.

Prandaj, kur shohim sot një kryeministër që në hapësira publike shoqërohet nga mbrojtje e afërt dhe prani të dukshme të njësive policore, pyetja nuk është vetëm nëse një masë e tillë sigurie është e nevojshme.

Pyetja është edhe: çfarë perceptimi krijon kjo te qytetari?

Sepse një lider demokratik duhet të jetë i mbrojtur, por njëkohësisht duhet të jetë edhe i afërt, i qasshëm dhe pjesë e së njëjtës hapësirë publike me qytetarët.

Kur rreth tavolinës së liderit krijohet një lloj “zone e ndaluar”, kur policia dhe truprojat bëhen më të dukshme se vetë qytetarët, krijohet një distancë psikologjike që nuk matet me metra.

Ajo matet me besimin.

Kosova nuk ka nevojë për fotografi të pushtetit të rrethuar nga uniformat. Ka nevojë për liderë që, edhe kur mbrohen nga shteti, të mos duken sikur janë të ndarë nga shteti dhe qytetarët.

Siguria është domosdoshmëri.
Por demonstrimi i sigurisë nuk duhet të bëhet demonstrim i pushtetit.

Dhe ndoshta kjo është një nga pamjet më të trishta të një demokracie: kur tavolina e liderit fillon të duket më shumë si një hapësirë e kontrolluar e pushtetit sesa si një tavolinë në një lokal ku ulen qytetarët e vendit që ai udhëheq.