Shkruan: Hanife Salihu

Zemra mal po më bëhet kur po e shoh këtë ringjallje të UÇK-së te gjeneratat e reja, te rinia jonë e në mënyrë të veçantë te rina e mërgatës sonë. Rinia e mërgatës janë gjenerata e tretë e që, plot gojën, e kanë UÇK. Kjo është dëshmi se kujtesa për luftën çlirimtare dhe sakrificën për Kosovën nuk po shuhet.

Por, kjo pjesë e protestave u takon rinisë dhe popullit, të cilët nuk janë vendimmarrës dhe nuk mund t’i bëjnë vetë të gjitha ndryshimet.

Flamujt partiakë duhet të ulen më shumë se kurrë. Tani duhet të krijojmë, në kuptimin e plotë të fjalës, UNITET.

Kush çka ka thënë, kush çka ka bërë, duhet ta mbyllim këtë kapitull. Nëse vërtet i duam çlirimtarët dhe nëse vërtet e duam Kosovën, tani duhet të mendojmë për atë që na bashkon.

Askënd nuk dua ta fajësoj dhe askujt nuk dua t’i dal në mbrojtje. Mendimet dhe opinionet e mia për secilin i ruaj për vete dhe për një kohë tjetër.

Tani dua të mendoj vetëm për ata prapa grilave, për UÇK-në dhe për Kosovën.

Mos t’ia lëmë kohës dhe pastaj të themi: “Çka u bë?”, siç kemi vepruar që nga fillimi.

Po përmend vetëm disa çështje që kërkojnë reflektim:

Kur u publikuan pretendimet për “Shtëpinë e Verdhë”, të cilat më pas u hetuan ndërkombëtarisht, Kosova dhe Shqipëria duhej ta ndiqnin shumë më fuqishëm edhe rrugën institucionale e juridike. Vetë krijimi i Dhomave të Specializuara lidhet historikisht me hetimet që pasuan raportin e Dick Marty-t.

Pastaj janë edhe deklaratat e zyrtarëve serbë. Ish-prokurori serb për krime lufte, Vladimir Vukčević, ka deklaruar se materialet e Prokurorisë serbe kishin mbërritur te Dick Marty .

Edhe më drejtpërdrejt, në vitin 2010, ministrja serbe e Drejtësisë, Snežana Malović, deklaroi në Parlamentin e Serbisë se raporti i Marty-t ishte “në masë të madhe rezultat” i përpjekjeve të Prokurorisë serbe për krime lufte.

Ndërsa, sipas raportimeve të televizionit publik zviceran RTS, në dhjetor 2020 Dick Marty u vu nën mbrojtje të rëndë policore pas informacionit për një plan të dyshuar për eliminimin e tij, ku dyshimet e hetimit lidhnin planin me qarqe të shërbimit inteligjent serb dhe me synimin që përgjegjësia t’u atribuohej shqiptarëve.

Të gjitha këto janë zhvillime që kanë kaluar dhe nuk mund t’i kthejmë pas.

Por atë që mund ta bëjmë sot, duhet ta bëjmë sot.

Tani, në këto momente, duhet të bëhemi bashkë.

Mos t’ia lëmë kohës. Sepse një ditë mund të jetë tepër vonë dhe historia, sakrifica dhe gjaku i dëshmorëve do të na kërkojnë llogari pse nuk vepruam kur kishim mundësi.

Partitë politike, institucionet e Kosovës, institucionet e Shqipërisë dhe partitë politike shqiptare në Maqedoninë e Veriut duhet të ulen bashkë dhe të veprojnë si një trup i vetëm për çështjet që lidhen me mbrojtjen e vlerave të luftës çlirimtare dhe me interesin e Kosovës.

Sot nuk është koha për ndarje.

Sot është koha për UNITET.

Për ata që janë prapa grilave.
Për UÇK-në.
Për Kosovën.

Dhe ky unitet nuk duhet të mbetet vetëm një fjalë e bukur në një protestë, në një deklaratë apo në një postim.

Duhet të kthehet në veprim.

Duhet të kthehet në një platformë të përbashkët, në një strategji të qartë dhe në një angazhim institucional që të vazhdojë edhe nesër, edhe pasnesër, pavarësisht se kush është në pushtet dhe kush është në opozitë.

Sepse ata që sot janë prapa grilave nuk mund të presin që ne të merremi me njëri-tjetrin.

Rinia që sot po del në shesh nuk duhet të na shohë ne duke u përplasur mes vete.

Ajo rini po na jep një mesazh shumë të qartë: ata janë të gatshëm ta mbajnë gjallë kujtesën e UÇK-së. Tani është radha e institucioneve dhe e politikës që ta bëjnë pjesën e tyre.

Duhet të krijohet një mekanizëm i përbashkët institucional, me përfaqësues nga Kosova dhe Shqipëria, ku të trajtohen me seriozitet të gjitha çështjet juridike, diplomatike dhe politike që lidhen me proceset në Hagë.

Jo një komision për të bërë zhurmë.

Jo një grup për të dhënë deklarata.

Por njerëz që punojnë çdo ditë, me dokumente, me fakte, me ekspertizë juridike dhe me komunikim ndërkombëtar.

Duhet të angazhohen juristë, historianë, studiues, ekspertë të së drejtës ndërkombëtare, diplomatë dhe profesionistë të komunikimit, që të gjitha argumentet të mblidhen, të sistemohen dhe të paraqiten në mënyrë profesionale.

Sepse emocioni na mbledh, por argumenti na duhet për të bindur.

Protesta është zë.

Por pas protestës duhet të vijë puna.

Duhet të vijë dokumenti.
Duhet të vijë argumenti.
Duhet të vijë diplomacia.
Duhet të vijë veprimi institucional.

Dhe këtë nuk mund ta bëjë vetëm një parti.
Nuk mund ta bëjë vetëm një qeveri.
Nuk mund ta bëjë vetëm një organizatë e dala nga lufta.
Nuk mund ta bëjë vetëm mërgata.

Duhet ta bëjmë bashkë.
Le të mos flasim vetëm me veten.
Ne duhet ta kërkojmë drejtësinë.

Por drejtësinë e plotë, të paanshme, të bazuar në prova dhe me respekt për të drejtat e çdo të akuzuari.

Kjo është mënyra më e fuqishme për ta mbrojtur të vërtetën.

Sepse UÇK-së nuk i duhet propaganda.
UÇK-së i duhen faktet.
Kosovës nuk i duhen vetëm emocionet.
Kosovës i duhet veprimi shtetëror.

Dhe çlirimtarëve nuk u duhet që ne të luftojmë me njëri-tjetrin.
U duhet që ne të jemi aty për ta.

Të organizuar.
Të bashkuar.
Të matur.
Të vendosur.

Prandaj, le t’i ulim zërat ndaj njëri-tjetrit dhe ta ngremë zërin për çështjen që na bashkon.
Le t’i ulim flamujt partiakë dhe ta ngremë flamurin e Kosovës.
Le t’i lëmë mënjanë inatet personale.
Le t’i lëmë për një kohë tjetër debatet për atë se kush kishte të drejtë e kush kishte gabuar.

Do të vijë edhe ajo kohë.

Por sot kemi një detyrë tjetër.
Të mos lejojmë që përçarja jonë të bëhet pengesë për një çështje që kërkon bashkim.
Të mos presim që dikush tjetër të na e zgjidhë problemin.
Të mos presim që historia të na japë edhe një mundësi.

Sepse mundësia është tani.

Dhe koha është tani.

Nëse mund të bashkohet rinia, nëse mund të bashkohet mërgata, nëse mund të mbushen sheshet me njerëz që e kanë UÇK-në në zemër, atëherë edhe politika duhet të jetë në gjendje të ulet në një tavolinë.

Pa kushte partiake.
Pa protagonizëm.
Pa përfitime politike.

Vetëm me një pyetje:

Çfarë mund të bëjmë sot për ata që janë prapa grilave dhe për Kosovën?

Kjo duhet të jetë pyetja jonë.

Dhe përgjigjja duhet të jetë:

Bashkë.

Sepse kur bëhet fjalë për interesin e Kosovës, nuk duhet të ketë “unë”, “ti”, “ata” dhe “ne”.

Duhet të ketë vetëm:

NE.

Për ata që janë prapa grilave.
Për familjet e tyre.
Për dëshmorët.
Për ata që dhanë gjithçka për lirinë.
Për gjeneratat që po rriten me kujtimin e UÇK-së.
Për Kosovën.

Tani është koha të dëshmojmë se dimë të bashkohemi jo vetëm kur dhimbemi, por edhe kur duhet të veprojmë.

Tani është koha për UNITET.

Tani është koha për VEPRIM.

Tani është koha për KOSOVËN.