José Mourinho dëshmoi edhe një herë se përse konsiderohet njëri prej trajnerëve më të zotë taktikisht në futbollin botëror.

Në El Clásicon e së dielës, Real Madridi triumfoi 2-1 ndaj Barcelonës, falë një plani të menduar mirë nga trajneri portugez, i cili arriti të neutralizonte armët kryesore të skuadrës së Hansi Flickut.

Sipas analizës së Goal.com, fitorja e madrilenëve nuk erdhi vetëm nga cilësia individuale, por edhe nga aftësia për të shfrytëzuar dobësitë e kundërshtarit.

Mourinho nuk u mjaftua me një mbrojtje të thellë, por përshtati vazhdimisht presingun dhe organizimin e skuadrës së tij, duke e detyruar Barcelonën të luante larg nivelit të saj të zakonshëm.

Humbja ishte një goditje për katalunasit, të cilët nuk arritën të gjenin ritmin dhe rrjedhshmërinë e zakonshme në lojën e tyre.

Presingu i Barcelonës u kthye në armën e Mourinhos

Një nga pikat kryesore të planit të Mourinhos ishte mënyra se si Real Madridi e përballoi presingun e lartë të Barcelonës.

Skuadra e Flickut tentoi të fitonte topin sa më shpejt, duke i shtyrë lojtarët përpara dhe duke mbajtur vijën mbrojtëse larg portës së saj. Megjithatë, kjo qasje krijoi hapësira që madrilenët i shfrytëzuan me zgjuarsi.

Sipas analizës së mediumit spanjoll Sport, Barcelona nuk arriti ta organizonte siç duhet presingun që në fillim të ndeshjes.

Lamine Yamal shpeshherë dilte përpara për të ushtruar presion, por pa mbështetjen e duhur nga bashkëlojtarët.

Kjo i mundësoi Real Madridit ta qarkullonte topin me qetësi dhe ta kalonte vijën e parë të presingut. Pasi e bënin këtë, madrilenët gjenin hapësira për të sulmuar mbrojtjen e avancuar të katalunasve.

Goli i parë ishte një shembull i kësaj qasjeje. Pas kalimit të presingut, Real Madridi shfrytëzoi hapësirat në krah dhe ndërtoi një aksion që përfundoi me topin në rrjetë, pas një situate ku mbrojtja e Barcelonës nuk arriti ta largonte siç duhet rrezikun.

Mourinho kishte kuptuar se skuadra e tij nuk kishte nevojë të sulmonte vazhdimisht. Mjaftonte të priste momentin e duhur për të goditur në hapësirat e krijuara nga kundërshtari.

Një tjetër element i rëndësishëm ishte mbulimi individual. Lojtarët e Real Madridit ndoqën kundërshtarët e tyre edhe në zona të avancuara, duke ua vështirësuar lëvizjet dhe duke kufizuar mundësitë për të krijuar epërsi numerike.

Në krahun e majtë të Barcelonës, dueli mes Lamine Yamalit dhe Marc Cucurellas ishte veçanërisht i rëndësishëm. Mbrojtësi arriti ta kufizonte ndikimin e talentit të ri, duke i mbyllur hapësirat dhe duke e detyruar të luante larg zonave ku është më i rrezikshëm.

Camavinga, ndryshimi vendimtar i Mourinhos

Përveç organizimit taktik, një tjetër faktor që ndikoi në rezultat ishte epërsia fizike e Real Madridit në duelet individuale.

Madrilenët treguan më shumë agresivitet në dyluftime dhe arritën ta menaxhonin më mirë energjinë gjatë ndeshjes. Kjo u dha mundësi të rikuperonin topa dhe të dilnin më shpejt në sulm.

Kur Barcelona nisi të fitonte terren në minutat e fundit, Mourinho reagoi nga stoli. Hyrja e Eduardo Camavingas rezultoi vendimtare për fatin e takimit.

Mesfushori francez solli energji të re dhe aftësi për të sulmuar hapësirat pas vijës mbrojtëse të Barcelonës. Pikërisht këtë detyrë ia kishte kërkuar trajneri portugez.

Camavinga përfitoi nga hapësira e krijuar, fitoi duelin me Pau Cubarsín dhe e përgatiti topin për Kylian Mbappén, i cili shënoi për të vulosur fitoren e Real Madridit.

Zëvendësimet dëshmuan rëndësinë e leximit të lojës nga Mourinho. Në vend që të mbështetej vetëm te sulmuesit, ai kërkoi që mesfushorët të depërtonin nga linjat e dyta dhe ta befasonin mbrojtjen kundërshtare.

Në anën tjetër, Hansi Flick duhet të analizojë arsyet që e penguan Barcelonën të shfaqte lojën e saj të zakonshme në një përballje të rëndësishme.

Për Mourinhon, triumfi ishte një konfirmim i aftësisë së tij për t’u përshtatur me kundërshtarin dhe për të gjetur zgjidhje në momentet vendimtare.

Real Madridi fitoi 2-1 dhe e ngushtoi në tri pikë diferencën me Barcelonën në tabelë. /Express