Adelbert von Chamisso

Dashuri e tradhtuar

Ne putheshim natën, e dashur,

Askurrë njeri nuk na pa;

Veç yjet na shihnin nga qielli,

Ne kishim besim tek ata.

Po ja që një yll i këputur

Në det i tregoi gjithë ç’pa;

Dhe deti me rremën se ç’foli

Ajo peshkatarit ia tha.

Dhe vetë pastaj peshkatari

Së dashurës me këngë ia tha;

Sot djem e vajza e këndojnë

Në sheshe dhe rrugë të mëdha.

*   *   *

Kthehet që larg prej vendeve të huaja

Tronditur thellë në shpirt të tij, mërgimtari;

Lë pranë shkopin e përkulet

Dhe prehrin lag me lot të heshtur,

O nënë Gjermani! – Për kaq shumë dashuri

Plotësoja vetëm një lutje:

Kur i lodhur në mbrëmje t’i mbyllen sytë,

Në truallin tënd një gur lëre të gjejë

Që të mbështesë kokën për të fjetur.

Invalidi në çmendinë

Lajpcig! Lajpcig! Vend i prapë,

Turp ç’padrejtësi na le.

Liri! – klithnim, para, përpara!

Pive gjakun tim, përse?

Liri! – klithja, përpara, përpara!

Ç’nuk beson  një budalla!

Nga goditje e rëndë shpate

Koka dyshas mend m’u nda.

Rashë unë dhe beteja

Kobëzezë shkoi si zjarr,

Përmbi mua, mbi kufomat,

Zbriti nata me acar.

Dhe më zgjoi një dhimbje e tmerrshme,

Ndërsa plaga përvëlon;

Tani rri i lidhur, shtrirë,

Roja te koka vigjëlon.

Me inat klith për lirinë,

Blerë shtrenjt, aq fort, me gjak,

Por vjen roja dhe qetësinë

Ma kthen prapë me dajak.

Shqipëroi: Petraq Kolevica