A ka qenë bukuria femërore gjithmonë e lidhur me elegancën, hollësinë apo brishtësinë fizike? Historia e artit dhe kulturës tregon të kundërtën.

Përfytyrimi i trupit të gruas ka ndryshuar vazhdimisht, duke dëshmuar se standardet estetike nuk janë të pandryshueshme, por krijohen nga shoqëria, ekonomia dhe kultura e secilës epokë.

Ajo që sot mund të konsiderohet jashtë një standardi të caktuar bukurie, në periudha të tjera historike ka qenë pikërisht simboli i shëndetit, pjellorisë, statusit dhe mirëqenies.

Nga pjelloria te harmonia e trupit

Ndër përfaqësimet më të hershme të njohura të trupit femëror është Venusi i Willendorfit, një figurë prehistorike me forma të theksuara trupore, e cila është interpretuar shpesh si simbol i pjellorisë dhe vazhdimësisë së jetës.

Në shoqëri ku mbijetesa dhe sigurimi i ushqimit ishin sfida të përditshme, një trup i plotë mund të lidhej me bollëkun, shëndetin dhe aftësinë për të përballuar periudhat e vështira.

Më vonë, në Antikitetin grek, bukuria u lidh gjithnjë e më shumë me proporcionin, simetrinë dhe harmoninë. Megjithatë, edhe këtu idealet femërore nuk përputheshin me konceptin modern të trupit tepër të hollë. Figurat paraqiteshin me forma të buta, ije të plota dhe linja natyrale.

Bukuria shihej si ekuilibër, jo si kufizim i trupit.

Kur format e plota ishin simbol i statusit

Për shekuj me radhë, trupat më të plotë u lidhën edhe me pozitën ekonomike.

Në një botë ku ushqimi nuk ishte njësoj i arritshëm për të gjithë, pesha dhe format trupore mund të sinjalizonin mirëqenie materiale. Një grua e kolme mund të shihej si e shëndetshme, e ushqyer mirë dhe pjesë e një familjeje me mundësi ekonomike.

Kjo qasje u bë veçanërisht e dukshme gjatë Rilindjes Evropiane, kur trupi femëror u rikthye fuqishëm në qendër të artit.

Piktorë si Sandro Botticelli, me “Lindjen e Venusit”, dhe më vonë Peter Paul Rubens, paraqitën gra me forma të plota dhe trup të butë, duke e kthyer sensualitetin dhe natyrshmërinë në elemente qendrore të estetikës.

Termi “rubeneske” do të mbetej më vonë si përkufizim për një ideal bukurie të lidhur pikërisht me format e bollshme.

Moderniteti ndryshoi mënyrën se si shihej trupi

Me industrializimin dhe ndryshimet e mëdha shoqërore, edhe perceptimi i trupit nisi të ndryshojë.

Ajo që në epoka të mëparshme mund të konsiderohej shenjë e begatisë dhe shëndetit, gradualisht filloi të lidhej me koncepte të tjera.

Pesha trupore nisi të marrë edhe një dimension moral. Në disa diskurse shoqërore, trupi i plotë u lidh padrejtësisht me mungesën e disiplinës, ndërsa hollësia filloi të përfaqësonte vetëkontrollin, modernitetin dhe elegancën.

Në vitet 1920, silueta e hollë dhe pothuajse djaloshare u bë një nga idealet e modës. Dekada më vonë, industria vazhdoi të prodhonte standarde të reja, ndërsa veçanërisht në fund të shekullit XX imazhi i modeleve jashtëzakonisht të holla fitoi ndikim të madh në kulturën popullore.

Kur bukuria u kthye në industri

Ndryshimi i idealeve estetike nuk mbeti vetëm çështje mode.

Rreth trupit u zhvillua gradualisht një industri e tërë: dieta, produkte dobësimi, palestra, kozmetikë, ndërhyrje estetike dhe forma të ndryshme marketingu që premtonin vazhdimisht “përmirësimin” e pamjes.

Në këtë realitet, pasiguritë individuale u shndërruan gjithnjë e më shumë në treg.

Celuliti, kilogramët, rrudhat apo format natyrore të trupit nisën të paraqiteshin si probleme që kërkonin zgjidhje, edhe kur bëhej fjalë për karakteristika krejt normale të trupit njerëzor.

Kështu, standardi i bukurisë nuk ishte më vetëm një ideal kulturor, por edhe një mekanizëm ekonomik që ushqehej nga pakënaqësia me vetveten.

Nga revistat te filtrat digjitalë

Sot presioni ka marrë forma të reja.

Në epokën e rrjeteve sociale, filtrave digjitalë dhe kirurgjisë estetike, imazhi i trupit mund të modifikohet deri në atë pikë sa kufiri mes reales dhe të krijuarës të bëhet gjithnjë e më i paqartë.

Gratë përballen njëkohësisht me standarde kontradiktore: të jenë të holla, por me forma të theksuara; natyrale, por pa shenja plakjeje; të sigurta në vetvete, por vazhdimisht të gatshme për të “përmirësuar” diçka.

Në këtë mënyrë, trupi femëror vazhdon të mbetet një territor ku përplasen natyra, moda, ekonomia dhe pritshmëritë shoqërore.

Historia tregon se standardet nuk janë të përjetshme

Nëse ekziston një mësim që historia e artit dhe kulturës e jep qartë, është se ideali i bukurisë nuk ka qenë kurrë i pandryshueshëm.

Trupi që një epokë e vendos në piedestal, një tjetër mund ta refuzojë; ndërsa karakteristika që sot konsiderohen “të papërsosura”, në një periudhë tjetër kanë qenë simbol i fuqisë, pjellorisë dhe bukurisë.

Pikërisht për këtë arsye, historia e trupit femëror është edhe histori e mënyrës se si shoqëria ka tentuar ta përcaktojë gruan.

Por përtej çdo mode dhe çdo standardi të përkohshëm mbetet një fakt shumë më i thjeshtë: bukuria nuk ka pasur kurrë vetëm një formë, një masë apo një përkufizim. /GazetaExpress/