Prof. Gani Shala

Si u njohëm me një LPK-ist e më vonë UÇK-ist – Ismet Sylejmanin
Rruga jonë drejt LPK-së dhe UÇK-së

Dashuria për Atdheun nuk mësohet , ajo lind bashkë me njeriun dhe e thërret në kohët më të vështira.

Pikërisht kjo dashuri na bashkoi neve:Tefik Zymberin,-sot Hero i Kosvës,Ismet Tafilin dhe mua Gani Shalën.

Ishim bashkë në çdo hap të kohës sonë të trazuar: në demonstratat e vitit 1981, në përvjetorët e tyre, në protestat që jehonin nga një cep në tjetrin të Kosovës.

Nuk ishim vetëm shokë ishim një trup i vetëm, një mendim i vetëm, një betim i pathyeshëm: çlirimin e Kosovës nga zgjedha shekullore serbe.

Në zemrat tona rritej bindja se liria nuk fitohet pa organizim.

Dhe kështu, pas shumë bisedash e netësh pa gjumë, vendosëm: rruga jonë ishte Lëvizja Popullore e Kosovës – LPK.

Por hyrja në të nuk ishte e lehtë. Ishte si të kërkoje dritën në errësirë, sepse anëtarët e saj vepronin me kujdes të rrallë, duke i shpëtuar syrit të UDB-së që kërkonte t’i shkatërronte.

Duhej t’i gjeje vetë, duhej t’i dalloje në mes të turmës në zërin e tyre, në guximin e tyre, në flakën e fjalës së tyre.

Dhe një ditë, në një demonstratë në Gjilan, fati na buzëqeshi.

Tefik Zymberi pa një të ri të hipur mbi një mur, me fytyrë të mbuluar, që fliste si një zjarr që përhapet në erë.

Fjalët e tij nuk ishin thjesht thirrje ishin kushtrim për liri.

Kur në fund brohoriti: “Rroftë LPK-ja!”, turma u drodh nga entuziazmi.

Ne mbetëm pa fjalë.

E ndjemë: ai ishte njëri prej tyre Ai çast ishte si një dritë në një tunel të gjatë.

Por rruga drejt tij mbeti e vështirë.

Nuk e njihnim, nuk dinim si ta gjenim.

Megjithatë, shpresa nuk u shua.

Intuita e Tefikut ishte si një busull e brendshme që na drejtonte.

Kaluan muaj.

Dhe një ditë, në një mbledhje atdhetarësh në Gjilan, Tefiku dëgjoi një zë po ai zë i zjarrtë.

Zemra i rrahu fort.

E kuptoi menjëherë: ishte Ai.
Ishte i riu i murit, zëri i Lëvizjes.

Pas mbledhjes, iu afrua.

Ishte një hap i rrezikshëm, sepse hija e UDB-së ishte gjithmonë pranë. Por në ato kohë, atdhetarët njihnin njëri-tjetrin pa shumë fjalë.

Ata u përqafuan si vëllezër që i kishte ndarë koha.

Besimi lindi menjëherë.

Në bisedat që pasuan, u hodhën themelet e Treshes së LPK-së në Gjilan: Tefik Zymberi kryetar, ndërsa Ismet Tafili dhe unë anëtarë.

Ishte një fillim i vogël, por me një shpirt të madh.

Dhe pastaj erdhi takimi që do të linte gjurmë të pashlyeshme në jetën tonë – njohja me ilegalin e përkushtuar, Ismet Sylejmanin.

Ai ishte njeri i rrallë: i qetë në fjalë, i fortë në veprim, me një shpirt që digjej për liri.

Vepronte në heshtje, por ndikimi i tij ishte i madh.

Ishte ura jonë me Lëvizjen, dora që na drejtonte dhe mendja që na mësonte si të mbijetonim në ilegalitet.

Falë mençurisë dhe kujdesit të tij, ai i kishte shpëtuar burgjeve, duke vazhduar pa u ndalur misionin e tij.

Treshja jonë u bë një ndër më aktivet në Gjilan.

Netëve shkruanim parulla kundër regjimit, ditëve shpërndanim materiale ilegale, ndërsa me guxim nxorëm gazetën “Vatra”, me redaktor Tefik Zymberin.

Ishte një fletë e thjeshtë në dukje, por një armë e fuqishme e fjalës.

E shpërndamë nën hundën e armikut, duke i treguar botës se Kosova nuk hesht.

Por erdhi koha kur fjala nuk mjaftonte më.

U armatosëm.

Sepse e dinim: liria nuk falet – ajo fitohet.

Ditët rëndoheshin, errësira shtohej, por shpresa jonë bëhej më e fortë. Siç thoshte Tefiku: “Rruga e vetme është përballja me armikun përmes grykës së pushkës.”

Dhe kur në skenë doli Ushtria Çlirimtare e Kosovës, ne nuk hezituam – u bëmë pjesë e saj.

Tefik Zymberi ra dëshmor, ashtu siç jetoi për liri.

Ai nuk u nda nga ideali i tij; u bë pjesë e përjetshme e tokës së Kosovës. Ismet Tafili dhe unë vazhduam rrugën si veteranë të UÇK-së, duke mbajtur gjallë amanetin e tij.

Dhe në këtë rrugë të gjatë, një emër qëndron si shtyllë e fortë: Ismet Sylejmani.

Ai nuk ishte vetëm një lidhje me Lëvizjen ishte frymëzim, ishte besim, ishte udhërrëfyes.

Në heshtjen e tij fshihej forca e një populli që nuk dorëzohet.

Sepse historia e Kosovës nuk është vetëm histori vuajtjeje është histori qëndrese, sakrifice dhe besimi të palëkundur se një ditë, mbi këtë tokë, do të lindte liria.

Dhe ajo ditë erdhi e larë me gjakun e bijve të saj, por e ndritur si agimi i shumëpritur i një populli që nuk reshti kurrë së ëndërruari!

Topanicë, 18 Prill 2026!