LIRIA NUK GJYKOHET NË HAGË
24 shtator 2026
| 10:32
Ka ditë kur një popull nuk ka nevojë për shumë fjalë.
Ka vetëm dhimbje. Ka kujtime. Ka heshtje. Sot është një nga ato ditë.
Katër burra – Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Rexhep Selimi dhe Jakup Krasniqi – u dënuan nga drejtësia në Hagë. Por pas emrave të tyre qëndron një kapitull i tërë i historisë së Kosovës, një histori e shkruar me lot, me gjak dhe me sakrificë.
Ne mund të diskutojmë vendimet e gjykatave.
Mund të diskutojmë përgjegjësinë individuale.
Mund të kërkojmë drejtësi për çdo viktimë, pa dallim.
Por një gjë nuk duhet harruar kurrë:
Lufta e Kosovës nuk mund të përkufizohet vetëm nga një sallë gjyqi.
Pas saj janë shtëpitë e djegura.
Janë rrugët e mbushura me njerëz që iknin për të shpëtuar jetën.
Janë nënat që kërkonin fëmijët e tyre.
Janë baballarët që nuk u kthyen më.
Janë varret pa emër.
Janë mijëra familje që e bartën dhimbjen për vite me radhë.
Dhe, mbi të gjitha, është një popull që, pas dekadash shtypjeje, kërkoi atë që çdo popull e konsideron themelore: të jetojë i lirë në tokën e vet.
Prandaj, sot duhet të jemi të matur, por jo të heshtur.
Të qetë, por jo të harruar.
Të drejtë, por jo të dorëzuar.
Nëse ka pasur krime, ato duhet të gjykohen mbi bazën e provave dhe të përgjegjësisë individuale.
Por sakrifica e një populli nuk mund të vendoset në bankën e të akuzuarve.
Kosova nuk është vetëm një dosje.
Kosova është kujtim.
Kosova është dhimbje.
Kosova është sakrificë.
Kosova është liri.
Dhe liria, sado të rënda të jenë ditët, nuk mund të dënohet me vite burg.
Le t’i kujtojmë të rënët.
Le t’u qëndrojmë pranë familjeve të tyre.
Le të mos i harrojmë të zhdukurit.
Le të kërkojmë drejtësi për çdo viktimë.
Por, mbi të gjitha, le ta ruajmë atë që brezat para nesh e ëndërruan dhe për të cilën shumë prej tyre dhanë jetën:
KOSOVËN E LIRË.
Nuk harrojmë.
Nuk dorëzohemi.
Nuk e shesim kujtesën.
Dhe nuk e kriminalizojmë lirinë.
Autor: Robert Tomaj
Mjek, Augsburg
