Arif Molliqi

1.

në bjeshkët tona
një aventurë e përsëritur aq herë
gjuetaret nga kryeqyteti i kanë vënë kurth malit
janë në luftës me kafshët
me vete kanë marrë qen që e nuhasin spermën

(nuk e kam ditur sa i tmerrshëm është njeriu
krahasua me kafshët e egra)

kishin ardhur edhe ata që e kishin për detyrë
të numëronin viktimat

po të ishte dita pak me e gjatë
do të mbarësonin gjithë bjeshkën
që do t´ua kishin lakmi edhe ujqit

ky yrnek i errët
në Bjeshkët e Nemuna
kishte ndodhur edhe gjashtëdhjetë vjet më parë

2.

në stinën e gjuetisë
gjuetarët prokurorët gjyqtarët pylltarët
i bënë dhëmbët gati
t´ia hanë ujkut prenë

midis një lëndine
një pellg gjaku i njomur
një dhi e egër rrotullohej në hell
për hatër të gurmanëve
e qumështi edhe gjaku i saj
kishte mbetur në gojën e kecit të vogël
që jepte shpirt

as nga kjo pamje trishtuese
njeriut nuk i erdhi keq që është njeri
duke penetruar mbi trupat shtazëve

dikush paska thënë:
“S’ do t’ ia fali kurrë nënës që me ka gënjye
se njeriu është me i mirë se kafsha?!”

nga ky peizazh i shëmtuar
as togu i pushkatimit nuk trishtohej
kur një drenushe
ia nxjerrën sytë
një tjetër ja prenë kokën
si trofe ia dhuruan politikanit
në kryeqytet
në emër të marrëzisë të bukur