Faik Konica përfaqësoi një personalitet unik sa kontradiktor, poliedrik dhe erudit nën finesën e jashtëzakonshme të një elokuence brilante.

Ideali i lartë i tij për ta mbrojtur dhe për ta bërë sa më të njohur flamurin tonë kombëtar haset në shkrimet e tij të hershme në revistën “Albania”, të cilën Konica e themeloi dhe drejtoi vetë.

Në shënimin “Flamuri kombëtar i Shqipëtarëvet” (“Albania”, 15 shtator 1901), pyetjes së një parapaguesi të revistës “Albania”: “A ka Shqipëria një flamur kombëtar?”, Faik Konica i përgjigjet, duke u bazuar në veprën e Lavardinit: “Historia e Gjergj Kastriotit i mbiemëruar Skanderbeg, mbret i Shqipërisë”. Kjo vepër është botuar frëngjisht, në Paris më 1621.

Në faqen 44 të librit lexojmë: “Flamurët e Skenderbeut, që ishin të gjithë të kuq, kishin një shqiponjë dykrerëshe të zezë. Ngjyra kombëtare jona është e kuqia edhe e zeza. Këto ngjyra të vëna bashkë janë shënji kombëtar i Shqipëtarëvet”.

“Shqipëria a ka një flamur authéntik?”, punimi i dytë i këtij atdhetari, për flamurin. Është përgjigje xhonturqve, të cilët, siç thotë Faiku, “përhapnë dhe po përhapin fjalën që Shqipëria nuk ka flamur authéntik”.

Përgjigjja fillon me një ton të ashpër polemik, por e argumentuar në bazë të burimeve shkencore të pakontestueshme. Xhonturqve dhe atyre që nuk dinë, apo që nuk duan të dinë historinë e flamurit tonë kombëtar. Që në të vërtetë, përfaqëson historinë tonë, – ai në mënyrë sarkastike, u kujton të kaluarën historike të shqiptarëve, kur ndër të tjera, thotë:

“Në keni dyshim, pyetni kockat e stërgjyshërve tuaj dhe do t’mësoni laftin dhe madhërin’ e atij flamuri. Jo kockat e krahërorit, po kockat e kurrizit. Se Turqët, stërgjyshërit t’uaj, të mundur prej atij flamuri në jo më pak se njëzet e dy lufta. I kthyen më shpesh kurrizin se sa qëndruan t’i bëjnë ballë”.