Moszgjedhja e Gjeneral Agim Çekut në Kuvendin e Kosovës në zgjedhjet e fundit nuk është një ngjarje e zakonshme politike dhe as një episod që duhet kaluar pa reflektim. Jo për shkak të ambicies së një individi, por për shkak të peshës së figurës që mbeti jashtë jetës parlamentare.
Agim Çeku nuk është thjesht një emër në një listë zgjedhore. Ai është Komandanti i Përgjithshëm i UÇK-së, arkitekt i strukturimit ushtarak të luftës çlirimtare, strateg ushtarak, ish-kryeministër i Kosovës në një nga fazat më delikate të shtetformimit dhe figurë me profil ndërkombëtar. Biografia e tij nuk është produkt i marketingut politik, por i proceseve reale historike.
Figura të tilla, në çdo vend normal, përfaqësojnë kapital shtetëror. Jo domosdoshmërisht për t’u votuar përjetësisht, por për t’u trajtuar si burim përvoje, stabiliteti dhe racionaliteti institucional.
Megjithatë, zgjedhjet nuk maten me biografi. Ato maten me raportin aktual mes kandidatit dhe kohës në të cilën ai garon. Dhe pikërisht këtu duhet kërkuar shpjegimi kryesor.
Profili publik i Gjeneral Çekut ka mbetur profil shtetari klasik: i përmbajtur, institucional, i qetë, i rezervuar. Ai nuk ka ndërtuar kurrë një prani të fortë mediatike, nuk ka kultivuar polemikë dhe nuk ka kërkuar protagonizëm. Ka besuar se puna dhe historia flasin vetë.
Por politika e sotme funksionon ndryshe. Ajo kërkon prani të vazhdueshme, komunikim të thjeshtuar, narrativë personale dhe identifikim emocional të përditshëm me elektoratin. Në këtë realitet, edhe figurat e mëdha, nëse nuk komunikojnë në mënyrë aktive me kohën, rrezikojnë të mbeten jashtë ritmit.
Duhet thënë edhe diçka tjetër me sinqeritet: Gjeneral Agim Çeku kurrë nuk e ka ndërtuar veten si politikan klasik. Ai ka mbetur gjithmonë më shumë shtetar sesa politikan. Më shumë njeri i përgjegjësisë sesa i garës. Më shumë figurë e funksionit sesa e fushatës.
Kjo është virtyt. Por në demokraci elektorale, kjo është edhe dobësi praktike.
Moszgjedhja e tij nuk është refuzim i veprës së tij. Është shenjë e një mospërputhjeje mes një profili të madh shtetëror dhe një skene politike që sot kërkon profile të tjera.
Gjeneral Agim Çeku mbetet një figurë që i përket historisë së madhe të këtij vendi. Dhe historia e Kosovës nuk është shkruar dhe nuk do të shkruhet kurrë pa emrin e tij.
Zgjedhjet kalojnë. Biografitë e tilla mbesin.
Pyetja e vërtetë nuk është pse Agim Çeku nuk u bë deputet.
Pyetja është: a po di Kosova ta përdorë si duhet kapitalin e saj më të çmuar – njerëzit e saj të përvojës dhe të historisë?