Kujtim M. Shala

I
Godina nuk është fiksuar në asnjërën prej fotografive bardhezi
e vetmja e fiksuar në kujtesën e gjerë të njerëzve të disa brezave
godinë e vjetër e braktisur nga të huajt që e ndërtuan
kur nisën rrugëtimin drejt kapitujve të rëndë të librave të historisë
mure të leckosura pa nuanca të ftohta si dhimbja e parë e të rënit
dhimbja e përjetshme e të humburit pa njeri mbi faqe të dheut
shtëpi jetimësh shkollë e parë kundër analfabetizmit azil pleqsh
stacion i trenave në jetën e re që nisën njerëzit e rinj kur braktisën të vjetrën

II
Fytyrat janë ngrirë nga frika dhimbja i ftohti i pranverës së hershme
të moshuar që kanë zënë një cep me këmbët në baltë shpinën mbështetur
në mur fëmijë që qajnë një lot i ngrirë në cep të qepallës dhe gjiri i nënës
së re nuk pikon nuk rrjedh rrugën ia ka prerë frika për fëmijën nën shkëlqimin
e ftohtë të thikës së xhelatit të tjerë që kanë hequr dorë nga vetja
jeta u rrjedh si në një ekran të zi që shton acarin e stinës armike
treni nuk vjen të gjithë e presin dritën në fund të tunelit drejt fundit të jetës rrugëtimin që shuan atdheun jetët që thurën ditë pas dite me dashuri
punët që bënë njerëzit e tyre shtëpitë e vjetra të ngrohta të frymës

III
Qyteti duket i rrudhosur i mbledhur në vete i vjetër sa dheu
njerëzit e shikojnë me frikë si të shikonin fundin e tyre të zi
shkëlqimi i thikës së xhelatit pret pamjen e rrugëve të qytetit
askush nuk mund të kthehet më në shtëpi atyre rrugëve
kopshti i vjetër i shtëpisë së re është bërë djerrinë
shtëpia e re ka zot të dhunshëm me sy të përgjakur
barbar që do të mbrojë plaçkën e rrëmbyer si jetën e tij të ndyrë
pret në derë në këmbë shikon drejt stacionit të trenit
edhe ai pret që të vijë treni të bartë përjetë frikën e tij të fitojë
egërsia e tij fryma e keqe e vendit lënë pa njerëzit e tij të dikurshëm

IV
Në fund të rrugës një shtëpi ka jetë plaku nuk e ka braktisur
pret të japë frymën e fundit aty ku mori frymë herën e parë
në mes muresh me fotografitë e të parëve të tij frikë nuk ka më për vete
për njerëzit e tij të humbur në errësirë shpresë nuk ka
kështu merr fund bota përmjet jetës së një plaku në shtëpinë e tij
pa njerëz i vetmuar në qytetin e tij të errët në atdheun e tij
nuk ëndërron copëza të jetës së vërtetë të imagjinuar
ashtu siç ia kanë treguar siç i ka jetuar siç ka dashur t’i jetojë
zvogëlohet pa fund në bebëzën e xhelatit që nga pragu i derës shikon
me frikë në sytë gjak pasqyrohet qyteti flakët e hakmarrjes e përpijnë
kopshti shkretohet shtëpia e re bie si grumbull leckash të vjetra

V
Treni merr turmën e parë nën çjerrjet e xhelatit niset drejt jugut
kur mbarojnë binarët e tij njerëzit humbasin veten nuk njihen më
kartat e identitetit shqyhen si fytyra të zbehta emrin e kanë
vetëm për vete i presin emra të rinj pa shenja kujtimesh emrat
që do t’ua vënë të tjerët me përçmim si nofka njerëzish fatkëqinj
treni tjetër merr turmën e radhës të gjithë emrat kthehen
në përemra në nyjën në të cilën nis errësira dhe harrimi i zi

VI
Treni niset me rrëmbim pas tri fishkëllimave të befta qyqe mitike
nëpër mjegullën e mëngjesit të hershëm ngadalë merr trajtë
relievi i kodrinave të buta fushat që fsheh mjegulla fëmijë të trembur
pas lojës së dënueshme shfaqet qyteza e parë e hirtë me frymë
të rënduar në tren njerëzit mezi marrin frymë shikojnë drejt pikave
fiktive të horizontit pa guxuar të shikojnë kodrinat fushat qytezën
duar të ngrira sy të skuqur pa asnjë flakë në zemër
pa kujtimet e jetës së jetuar fëmijërisë së lumtur
të rritës me mund punëve të para të rënda shikimit të parë
të mallshëm pa asnjë rrëfim për fëmijët e nesërm të rrugëve
të botës së madhe të ftohtë armike të re të tyre
sa më e madhe bota aq më e ftohtë aq më të ndarë njerëzit
historia e zezë lidh më pak se fiksionet njerëzit duan
ta harrojnë jetën e humbur si leckat e urryera të shtëpive të huaja
askush nuk flet fëmijët qajnë zonjat e reja dridhen prej frikës
burrat të zënë si në kurth për herë të parë ëndërrojnë të vdesin
në fushëbetejë ajo është lavdia edhe kur vdes i pari
kur vdes bashkë me të tjerët vdes pa ikur nga fushëbeteja

VII
Në qytetin e parë treni merr të tjerë udhëtarë që po braktisin
jetën e tyre të kërrusur me rroba të leckosura të vjetra
asnjëri nuk u bën vend të gjithë me kokat ulur me sytë
e veshur mjegulla e luginave e rëndë e bardhë mbulon trenin
sytë e lodhur reflektojnë trenin shikojnë me habi
në itinerarin e tij të përditshëm në binarët e vjetër
qyteti mbetet prapa zvogëlohet pikë e hirtë e braktisur
në një cep të natyrës pa njerëz pa frymë pa rrugë
ëndrra për fushëbetejën rritet për heronjtë e dikurshëm
për heronjtë e rinj trenin e kujtojnë me dhimbje ua shton
më shumë dëshirën për fushëbetejën e re djeg zemrën
me akujt e nxirë që la dimri i fundit i luftës së madhe

VIII
Stacioni bëhet kujtim i zi me suvanë e vjetër të rënë
siç bien gjethet e fundit vjeshtës së errët stacioni i ngrirë
në dimrin e fundit përballë shtëpisë së zezë
të xhelatit dyshues të dehur në vetminë e qytetit
të xhelatit që ka frikë prej fushëbetejës dhe ndjek me sy trenat
ëndërron që trenat të marrin të gjithë njerëzit e këtij vendi të sundojë
egërsia e zezë e xhelatit që vrau njerëzit në shtëpitë e tyre të vjetra

(Marrë nga vepra poetike “Idioma”, 2024)