MBI VETVETEN

S’jam mâ ai q’ishem; humbi nji pjésë e madhe

e ime: kjo qi teproi s’asht veç butësi e flashkët

edhe váj; e u thá myrti, e u zhgatrruen gjetht

e larit, shpresë e kângës s’ime rinore;

Sepse ç’prej ditës qi llasa e mbrapësht e Marti

më veshën me mallotën e përgjakun të tyne,

m’asht vërbue mendja e m’asht prishë zemra

e u bâ mjeshtrí në mue ploja njerzore, mjeshtrí, po, e mburrje.

Edhe po nisa e ushqeva ndonji ndjet deke ia

mbyllín dyert arsyes s’ime të rrebtë lakmija e

lavdís e dashunija birnore.

Kështu rob i vetes, e i të tjerve, e i fatit, të

mirën due por zgjedhi të keqen, edhe dij

t’a thrras dekën, por jo e vras veten.

Myrti: bushi; llasa e mbrapësht – lëvizja e mbrapësht

kryengritse; Marti – hyji i luftës; Ndjet – qëllim;

Përktheu: Ernest Koliqi

S’di kush qeshë, aq shumë prej vetes shkoi n’rrënim

S’di kush qeshë; aq shumë prej vetes shkoi n’rrënim,

E ajo që më mbetet pas është veç vaj e ligështi.

E tharrë është mirta, e gjethet e së blertës dafinë

Janë fishkur, shpresa të këngës sime në rini.

Se që nga ajo ditë kur Marsi e i paudhi guxim,

Për rrobë trupi petkun e tyre t’përgjakur më kanë dhënë,

E verbuar m’është mendja, e shprishur zemra, e arti im,

Këmbyer me krimin njerëzor, në krekosje është shtënë.

E nëse në të vdekjes këshillim ndihem përpirë

Të gjitha portat ia mbyll arsyes sime gjithë kreni

Zjarrmia e lavdisë dhe dashuria e tim bir.

I të tjerëve, i fatit, i vetvetes në skllavëri

Pas së keqes kapem e pse hiret vdekjes ia njoh mirë

Di të lutem e asaj mos i jepem me përulësi.

Përktheu: Dritan Thomollari

Mbrëmjes

Ndoshta vallë pse e fatales qetësi

Ti je imazh, për mua e shtrenjtë vjen,

O mbrëmje! Edhe kur hareshëm në dashuri

me ty, retë verore e t’ëmblit zefir i gjen,

Edhe kur n’ajrin e zallahitur me dëborë,

Errësirën e gjatë t’universit përçan,

Gjithnjë zbret e dëshiruar, e si me dorë,

Fijet sekrete të zemrës ëmbëlsisht m’i mban.

Më bën të bredh në mendime, n’at arrati

drejt Hiçit të përjetshëm; E ndërkaq fluturon

Kjo kohë fajtore, bashkë me atë mori

makthesh me të cilët ajo veten thërrmon,

Po kur unë kundroj paqen tënde, n’qetësi

fle ai shpirti luftëtar që brënda m’rrëmon.

Përktheu: Dritan Thomollari

Net ankthi 

Kështu për dit të tana n’gjumë të thellë

Shushatun fshaj! por nata sterrë përmbi

Kur m’i ndez yjt e hanën farfurí,

Dhe ajri i ftohtë ndër hije hesht pështjellë;

At-herë ngadalë unë fushës tui u sjellë

Njanën mbas tjetrës nëpër pyll-shkreti

Prek plagët me të cilat fati i zi

Dashnia e bota zemrën ma banë shpellë.

Herë, lodhë, për nji trung pishe rrij pështetë,

E herë përmbysun ku tallazi rreh

Me shpresa t’mija flas tui kllapuritë.

Por shpesh harroj zemrime e fat të shkretë,

E për ty, vashë, unë rrij tui pëshpëritë:

O drit e syvet mij kush ty të fsheh?

Përktheu: Mark Ndoja

Zacintos

Jo, kurrë më s’do të kthehem brigjeve

të shenjta ku trupi im foshnjëror prehej.

Zacintua im, që shëmbëllehesh dallgëve

të detit grek, ato që të vërgjër panë të ngrihej

Afërditën, e t’i hjeshonte ata ishujt pjellorë

me buzagazin e saj të parë, pa arritur t’i pushtojë

retë e tua të kulluara e atë të pemëve kurorë,

përkulur ndaj atij që atyre ujrave u këndoj

fatin e dreqosur e mërgimin bredharak,

kur prej tyre kthyer, i bukur në famë e fatkeqësi

Uliksi i puthi Itakës truallin e shkëmbuar.

Ti asgjë s’do kesh, veç këngës së gjatë,

O toka ime amnore, nga yt bir, se është i shkruar

Për ne, fati i një të pangashëryeri varr në vetmi.

Përktheu: Dritan Thomollari

Mbarim shekulli

Ç’pret mâ? Se vate shekulli n’mbaresë,

Ku koha sos po shkon ai me u bërskotë,

Dhe merr prej teje njizet vjet të plotë

E i çon në terr, pështjellë në ftomë-harresë.

Jeta në qoftë gabim, zemrim, dënesë,

Tepër e zgjate jetën më të kotë:

Tash rro mâ mirë, dhe së përtarthmes botë

Lodhja për dije shembull le t’i jesë.

Bir i pafat, dashnor i dëshpëruem,

Pa átme, i vrazhdë me vete e me të tjerë,

I ri me vjet, e rrudhash gjithë mbuluem,

Ç’pret mâ? E shkurtë asht jeta e arti i gjatë:

Kur s’ke lavdí me punë trimnije, at-herë

Për famë me kangë lirije dò orvatë.

Përktheu: Mark Ndoja