Fat i nyjtë

veku i gjyshes

m’diftohet andrrave

ani pse kurrë nuk e kam pa

i harruem qyshkur s’asht ma

s’ka pushue me e end

fatin e lidhun nyje

Udhëtare

pa cak e adresë

shpirt i palidhun

përjetë

udhëtare

unë me veten

e kurrkush ma

Ngatërrim

mendime t’zhgufta

qiejsh hedhun si re

si flokë kaçurrela

t’pakrehuna

harlisen me tanë lirinë

lidhen e zgjidhen si duen vet

e me i shtrue s’asht punë

t’ngatërrueme pafund

bashkë

mendimet e unë

Hi urne

nderun n’fije t’arta

mëngjeset shtrijnë krahët

erës që luen me heshtjen

cepeve t’rrokullisë

ftohtësia sëmbon brinjëve zanin e mekun

t’urnave t’bronzta me hinin e t’gjallëve

terri s’asht padrita e syve

veç pamundësia me jetue

çka asht e dekun

Mendim i humbun

n’pikëpjekjen e ditë-natës

mendimi memec s’e di udhën

rrjedhave t’narta

t’ujnave

që damarëve pulsojnë jetën

a thue kur ka nis

që t’sosun nuk ka

shtegu që çon n’t’vërtetën

Lidhun qiejsh

katrrisun mbi re t’pëlhurta

mendimet arnue

kujtimesh t’grisuna

mbyll sytë me pa

kah

n’cilën anë asht me mbrri

prej cilës me ikë

ku asht dheu me u tretë

ndoshta s’duhet me mendue

pos qiejsh

lidhun gjithmonshëm

me mbete

Sy harrue nji stine tjetër

n’parvaz

cerga e merimangave

shtrohet ngeshëm

gropzat e kohës

mbushen me çka nuk asht

e zvetnimi gurgullon

damarëve t’vjetër

përgjumja e nji dite

mbështet kryet n’supin e natës

po sytë i ka harrue nji stine tjetër

Zani i syve

krejt tuj drashtë

zgjat kryet e djeshmja

me iu lut syve

me i thanë

fjalët e angshta

që vetë kurrë s’i ka pasë

zani i syve asht krejt i imtë

e nuk di me hesht

edhe kur s’duem me dashtë

E vjerrun dita

sot dita asht krejt pa ngjyrë

paska nur t’trupit pa shpirt

e vdekun dita pa frymë

heu

po ç’them

e vdekun dita

prej kah m’erdh

kush ma tha

pse t’ftohtit ka mbështjellë gjithçka

e njitrajtësia m’merr sytë e mendjen

e brenda vetes nuk mbërrij me pa

fjalë e mendime kanë humb e tretë

për e n’dheun që asht na

e që bora i ka ra mbi

por… nji ditë me vdekë

për atë Zot

dita shpirt me dhanë asht zor

ajo veç vjerrun

lot i kristaltë ngri

synit e shpirtit i rri

Laku i fjalëve

n’mue

rri strukun

nji unë që hesht

e lakun e fjalëve

ma t’nyjtë se fatin

e mban t’lidhun për fyt

m’shtërngon shumë hera

frymën ma ndalë

e sytë m’i terron

po s’e di pse dyzimi n’mue

prej t’gjallëve s’më merr

e n’botë t’vdekunish nuk m’l’shon

nyja e lakut

as lëshohet

as këputet

veç luhajë jete e vdekjeje asht

n’tehun e asaj çka jam

dhe tjetrës unë n’mue që s’bëzan