Agim Vinca

Herën e parë kam qenë në vitin 1970 me kolegët e mi studentë të Letërsisë dhe dy pedagogë. Edhe sot më kujtohen fjalët: “Fjasmi si na!…”, që i dëgjonim në çdo hap. Ishte një përjetim i rrallë. Ato që i kishim mësuar në shkollë i shihnim me sy dhe i preknim me dorë: shtëpinë e De Radës në Maki, kolegjin e Shën Adrianit, ku dha mësim etj. Ja një fotografi nga ajo kohë.

Herën e dytë kam qenë në vitin 2004, tani si profesor. Ishte një takim elitar për një poet bard, Vorea Ujkon. Ishim bashkë me Dritëroin dhe të shoqen, Sadijen, me profesor Jorgaqin dhe Xhevon (Xhevahir Spahiun). Pas promovimit të veprës së Voreas, bëmë një vizitë në shtëpinë e poetit në Frasnitë, ku na priti me shumë përzemërsi i nipi Janari (Genario) me familjen, pastaj shkuam te Belushi, njeriu që tërë jetën brodhi pas “gjakut të shprishur”. Atë Ndoni u gëzua shumë dhe i tha të motrës, Rinës: “Këta janë më të mirët çë ka Shqipëria!”.
Dy fotografi nga kjo vizitë e para 22 viteve.

Dhe tani, nga data 6 deri më 9 nëntor, isha në Frasnitë, në konferencën shkencore kushtuar Atë Antonio Belushit, organizuar nga Qendra e Studimeve dhe Publikimeve Arbëreshe (QSPA) dhe komuna e Frasnitës.

Herën e parë shkova në Kalabri si djalë i ri, herën e dytë si burrë i pjekur, kurse tani, “në pjakëri”, si thonë arbëreshët, bashkë me time shoqe, Fluturën. Bëmë shumë vizita dhe patëm shumë takime. Vlen të përmendet posaçërisht pjesëmarrja në festën e madhe kushtuar Zef Serembes, organizuar në Strigar. Këngë, valle, recitime; djem, vajza e gra me kostume kombëtare. Një mrekulli!