TRISHTUEM

sapo hyj në nji teatër mistik

ajo del nga skena

me shallin e ylbertë te gusha

mbulon grykën si gurrë xhami

uji mos me iu pa tek pi

I lumtun s’â ai që nuk trishtohet

ai qe nuk qanë nuk munet

me ia pa shpirtin

t’gdhendun nga drita

nuk ma i zoti ai që ngriti piramidat

po ai qe Venusin e Nilit ngjizi

ajo ândërr që ngjizet me shiun

e prillit kur nis çelnaja

lulon e i lutet shéjtores Easter

rritët kur faqet maji ia lëmon

kujdeset për krejt bimësinë

âsht KryeFjala e tana stinëve

kërkoj sytë e kristaltë

mjegullen me bâ të tejdokshme

P’ej Lypeteni rrokullisën Zota

e totemë bien në idhëz

si idhnimet

mërzitja difton shi të zi

mallngjimi aurë përmbi sytë

në Kujtesën e Ujit

hukati duert e acarit që rrjeton  akullnajat

në pikturën me tonet

ma t’ngrohta si n’Sahara

ne kemi me dalë matanë

në duert e fëmijve të diellit

kur njaj trok që thermon

e kalb diamantet s’digjohet mâ…

Jetët tona mbyllen siç mbyllet pazari në muzg

Mbesin vetëm livoret e shalqinit e naj gërdhâjë

Tesha t’bajtuna e t’hedhuna

që i shtyn era skajeve të gardhit t’kalbun

FLUTURA E ZEZË

nga larg u nis ngjitun në jakën

e Madeleine Albrigjt

dojsha me e taku te C7

rruga e Mujë Krasniqit

Venusin e Nilit

po më mungojka. E pranoj

metamorfozë e nèmun

erdhi tinëz hajduk

ma vodhi gurin

që e majsha në zemër

Ajo u shndrrue në pikla shiu

dhe rrëshqiti nga dora ime në tjera duer…

sa ngat u afrue si flutur

m’tha nji kumt

që s’mbrrij me e deshifru

pa e diktue duel

p’ej sh’pie

nji gropë m’ish hepue

nuk u shërova kurrë

sindromi i zemrës së thyeme

vret luftarët ma të zot e trima

QYSH E KISH PRITË BABA LIRINË?

liria e Kosovës

shumë gra e burra

i zuni tue lypë njerëzit e vet

mes kafkanash

të humbun nëpër prita

lirinë tue pritë

ditën që liria erdhi

baba kish pasë nji vegim

“e pashë, ai po vjen

me nji flamor t’djegun zgavrue…”

kish folun tue bâ me dorë

kah udha e madhe…

babën e kishin pa t’shpisë

me nji fener tue lexu msheftë

nji libër t’vjetër astrologjie

illzit a kanë djalit

udhën me ia diftue…

mas lutjeve t’mjesit

ftyrë vrânë kish pas’ thânë

luftari kurrë nuk kthehet

në sh’pi

nis e sos ditën tue skeju perden

e tue kqyrë kah sokaku

Verën që shkoi e kti dimni – baballarë tue skeju perden

me shikim t’humbun u panë

tue dekun verbue

me sytë vjerrun n’krye sokaku

udh’rrfyes t’shlyem

SI SHPËRBÂHEN PLANETET

cicërrimat e para dhe ngjyrat

e penlave joshin zoj mali

me bâ sh’pi

n’degë me ndërtu nji planet

me i kacavjerrë kokrrat e drithnave

siç vjerr notat solfeggio

muzikant në pentagram

thurrinat tek ngjiste

me pshtymë zogëza

nji cicërrime tjetër iu përgjegj

fije bari nga kaçepi i ra si nji tra

u drithnue

fjalë e ranë u bâ plumb

e goditi mu në zemër

ajo u bâ grue

vdiq a iku me nji burrë tjetër

s’e di

TANGO ARGJENTINASE

ndjej prekjen në krahë

para se ta di çfarë gjuhe flet

nji grueje t’panjoftun

ia afroj buzët pa u puthë

me mirënjohje

depërton tejpërtej trupit tim

p’ej xhami

kur mbanë distancë

nji rrem floku të bjen ftyrës

era misk si nga anët tona

ndjen afshin n’ajrin e tendosun

të nji gzimi t’madh

psalm dashtunie pa histori

para as mas.

bota sillet simas ritmit tand

o burrë i dheut

hedh si leckë fatin

të rikthehet si ujvarë

nji lot të tradhton shkëputet

e rrokulliset si pallat florini

faqeve shkambnore të jetës

ndjen butësi që kurrë

s’ta dha jeta në pak çaste

bie përtokë njaj lot. Nuk thehet.

p’ej tina dalin kodra diamantesh

mbushë grushtat dhe i hedh n’hapsinën plot frymë të ngrohtë

jepi zemnës e hidhe n’gjithësi

si planet drite

tek ajo të ngjitet rrashtës

si gur rèjé

ta zhvoshë shpirtin

në nji Tango argjentinase

rëndom qanë ajri që na rrethon

e dijmë

gjithnjë njâni ikë në fund

nuk ke bâ dy gjâna në jetë

nëse nuk ke nda shpirtin

nga trupi në nji tango argjentinase

nëse nuk ia ke mbathë!

KATËR KADENCA PËR NJERIUN E MUJTUN!

1.

Kosovari flet për televizion

matanë kufinit që dekën

e hjekën ndanë më 1999

prapa e njekin vorret e t’parëve era tim toke të djegun shkrum

e dhè si bukë nore valë

trèmun nga ai çasti

kur trupi s’mun ma

e shpirti don me dalë…

Letërsia s’ka çka lypë këtu

dhimta njerëzore âsht

e vetmjaftueshme

personazhi i mujtun në luftë

nuk ekziston si fakt

âsht entitet jasht historie

“Serbia na ka njekë na ka gjue

pa hangër, jam lodhë

kamtë nuk po m’mâjnë…”

bân pauzë dysekondëshe

sa dy mijëvjeçarët e fundit

dhimta e tina peshon

sa lotët e  Priamit gjujzue

ani pse nuk qanë

“… jemi lodhë n’shpirtë jemi lodhë…”

ndalet edhe nji shekull

dëshmon t’pathanmen

për fundin e botës

“… na myti krejt”

2.

historinë e shkruen fituesi

pushtetin e merr ai që del i pari në zgjedhje merr sa të dojë pasuni e lavdi

drejtësi ndanë ma i forti

letrari merr diçka nga pavdekësia

në emën fitimtarësh tue rrfy

njeriu anonim

merr barrën e vuejtjës

së të gjithë shpirtnavet

e ngarkon në tela t’zânit

tue u dridhun

si martirët në nji ikonë

në kishen e djegun

ia tejçon botës

lajmës memec

me ditë pa ngranë

me net pa hanë…

me shpirtë nër dhamb

para armës

së nji anmiku t’egër

niset për askund

sa me na dëshmue

se duhet kujdes me të mujtunit

atyne u âsht marrë qenia

janë veç nji zguer që mbanë organe

i tremun dmth me trèmë

nèmun nafakpremë

shemun dmth shëmtue

shëmtia nuk âsht flligështi

po lis i rrxuem përdhé

manifest estetik i frigës

nuk flet murmuron

sall dëshmon

asgjâ s’kërkon me i falë…

kur trupi s’mun ma

e shpirti don me dalë…

lodhun ikje

lidhun kambësh uje

mytun anmiku

“…jemi lodhë n’shpirtë!”

thotë anonimi im monumental

sishoq i Priamit

sishoq i babës tem

dhe i krejt njerëzve t’kputun shprese nëpër mileniume

epokën e mykut të ndërgjegjes

trandë

por kurrë s’ka me u përmend

ky njeri i panjohtun

qe vjen nga fellsia e ashtit t’brive t’Adamit

nuk âsht Marathonomak

tek sjell lajmin madhështor

të fitores

âsht masa e dyfisht e atyne

që n’fushëbetejë

mbetën vramë

sjell nemitje për hatanë

ai nuk zvarritët as s’vjen hipun mbi kalë

kur trupi s’mun ma

e shpirti don me dalë…

3.

diçka brenda meje krisi

si trajt e sh’pisë flakësh kaplue

qindro burrë mos bje

maje çatinë drejtëpeshimin

bânju shtyllë trajve

krisjen n’mujsh

në kafkë me e nalë

kur trupi s’mun ma

e shpirti don me dalë…

ideali i të mirës m’u ringjall

në dridhjet e zemnës tina

gjeta mirënjohje e hjeshi

t’nji t’mujtuni lufte

trishtueshëm bukur

me dëshmue

fugën e dekës

qielli ka pllakosë mbi njerëzit Imzot

si krane krisin eshnat

dojke me thânë Apokalipsin

e botës së tij

u mshefa në njat pamje

qava dhe u njeva njeri

4.

gjeostrategjia po ndryshon

globalisht asnisen përdore

nuk po na shkon

nuk jemi t’lumtun

nuk kemi mjaft ajër të pastër

as fresk mjesesh e ujë bilur

as tamël n’kusi

ndonëse kemi nji sh’pi

Ahti i njeriut t’mujtun

Perandoritë i ka zanë!

Ahti i tij…

prandej, zorin ia di

m’u ngjall ideja me e shpërbly

me harresë

ne desim tue harrue

Marrë nga revista “Akademia”, nr. 26