Sot, në këtë ditë përkujtimi, tetë vite pas ndarjes së tij nga jeta, me dhimbje, respekt dhe krenari kujtoj bashkëluftëtarin tim, Ilir Kameraj.

Iliri ishte njëri prej atyre burrave që, në ditët më të vështira të historisë sonë, zgjodhi të qëndronte në krah të lirisë dhe të sakrifikonte për Kosovën.

Më 3 gusht 1998, ishim rreth 100 bashkëluftëtarë, të nisur drejt Shqipërisë për të sjellë armatim më të avancuar për luftën në Kosovë. Ishte një mision i rëndësishëm për luftën tonë, por rruga jonë do të shndërrohej në një nga momentet më të dhimbshme që do ta mbajmë në kujtesë gjithë jetën.

Në Qafën e Milishevcit, në agun e mëngjesit, ramë në një pritë të organizuar. Papritur, mbi ne u derdhën breshëri të pandërprera plumbash. Ishte një betejë e ashpër, ku në çdo çast jeta dhe vdekja ishin shumë pranë.

Aty, për lirinë e Kosovës, ranë në altarin e lirisë bashkëluftëtarët tanë:

Naim Bajraktaraj
Isa Balaj
Beqir Mehmetaj
Naim Gjukaj

Ndërsa shumë bashkëluftëtarë të tjerë u plagosën.

Në mesin e të plagosurve rëndë ishte edhe Ilir Kameraj.

E kujtoj shumë qartë atë ditë.

Unë, së bashku me disa bashkëluftëtarë të tjerë, e morëm Ilirin e plagosur dhe e bartëm nga Qafa e Milishevcit drejt Strellcit të Epërm, ku do t’i jepej ndihma e parë mjekësore.

Por rruga nuk ishte aspak e lehtë.

Ndërsa e bartnim Ilirin e plagosur, mbi ne u shfaq një helikopter i forcave armike. Rreziku ishte i madh dhe çdo çast mund të ishte fatal.

Por, për asnjë moment, ne nuk e lëshuam Ilirin.

E mbajtëm fort dhe vazhduam rrugën.

Në ato momente nuk mendonim për veten. Mendonim vetëm për shokun tonë të plagosur. Iliri ishte njëri prej nesh dhe ne nuk mund ta linim pas.

Ishte një nga ato momente të luftës që nuk harrohen kurrë. Momente që tregojnë se çfarë do të thotë të jesh bashkëluftëtar, të jesh shok dhe të mos e braktisësh tjetrin edhe kur rreziku të kanoset nga çdo anë.

Pas asaj dite të tmerrshme, Iliri mbijetoi. Ai u shërua nga plagët e luftës dhe vazhdoi jetën e tij me dinjitet.

Pas luftës, Iliri vazhdoi t’i shërbente vendit dhe qytetarëve të tij. Për vite me radhë punoi si zjarrfikës në Komunën e Deçanit, duke vazhduar në paqe atë frymë shërbimi dhe përkushtimi që e kishte treguar edhe gjatë luftës.

Por, para tetë vitesh, Iliri u nda nga jeta.

Sot, pas kaq vitesh, kujtimi për të është ende i gjallë.

Ilir, unë do të të kujtoj gjithmonë ashtu siç të kam parë atë ag të 3 gushtit 1998 – të plagosur, por të fortë; në mesin e bashkëluftëtarëve, duke luftuar për jetën dhe për lirinë e vendit tonë.

Do ta kujtoj gjithmonë atë rrugë nga Qafa e Milishevcit deri në Strellcin e Epërm, ku bashkë me shokët e tu të bartëm, duke mos u dorëzuar asnjëherë për ta shpëtuar jetën tënde.

Sepse në luftë mund të humbësh shumëçka, por shokun nuk e lë pas.

Kjo është një nga ato kujtime që do ta mbaj me vete gjithë jetën.

Sot përkulemi me respekt para kujtimit tënd.

Nderim për jetën tënde.
Nderim për veprën tënde.
Nderim për sakrificën tënde.

Dhe nderim për të gjithë ata që qëndruan krah për krah në ditët më të vështira të Kosovës.

Në veçanti, kujtojmë me nderim të përjetshëm bashkëluftëtarët që ranë atë ditë në Qafën e Milishevcit:

Naim Bajraktaraj
Isa Balaj
Beqir Mehmetaj
Naim Gjukaj

Ata ranë për lirinë që ne e gëzojmë sot.

Lavdi e përjetshme të gjithë të rënëve për lirinë e Kosovës!

U prehsh në paqe, bashkëluftëtari im, Ilir Kameraj.

Kujtimi për ty do të jetojë përherë në mesin tonë.

Nderim dhe respekt përjetë!