ENDESHA I VETËM SI NJË RE

Përherë i vetëm endesha unë,

Si një re që lundron lart;

Kur, papritur, sytë më zunë,

Zambakë të bardhë e të artë.

Buzë liqenit, kishin mbirë vetë

E në fllad, valëviteshin lehtë.

Një hark i gjatë, i bukur, si yjet

Në Rrugën e Qumështit, rresht;

Në dy ngjyra bregu lyhet,

Kur flet natyra, njeriu hesht.

Mijëra zambakë, me një vështrim

Pashë, që tundin kokat në vallëzim.

Valët e liqenit duke valëzuar,

Zambakët lëkundeshin më fort,

Zemra e poetit hovte e gëzuar,

Dhe sytë i mbusheshin me lot.

Vështroja, pa kuptuar, në admirim,

Sa i pasur ishte bërë shpirti im.

Shpesh herë, në shoqërinë e yjeve,

Me orë qëndroj, rënë në mendime;

Më shfaqen zambakët para syve,

Si një ngushëllimpër vetminë time.

Atëherë, zemra, merr prapë jetë,

Me zambakët që kishin mbirë vetë…

Shqipëroi: Rudi Bobrati

Zemra ime kërceu përpjetë

Zemra ime kërceu përpjetë kur vështrova

Një ylber në qiell, si një urë:

Kështu ndodhi kur unë jetën fillova;

Kështu dhe tani kur jam burrë;

Kështu do të ndodhë edhe në pleqëri,

Ose kur të vdes, patjetër!

Çdo vogëlush është babai i një njeriu tjetër;

Ndaj unë do të doja që ditët e mia nji nga nji,

ktë përkushtim të çiltër të kishin për kufi.

Një gjumë i ëmbël vulosi shpirtin tim

Një gjumë i ëmbël vulosi shpirtin tim;

Ai nuk e njeh më frikën njerëzore:

Ngjan me diçka që nuk e kupton dot ndjesin’

e prekjeve të viteve tokësore.

Nuk ka më as forcën për t’u zvarritur;

As nuk dëgjon e as nuk sheh;

Po me ritmin e tokës vazhdon duke u rrokullitur,

bashkë me shkëmbenj, gurë, pemë e gjethe.

Shqipëroi: Dritan Thomollari

Marrë nga revista “Akademia”, nr. 26