Shkruan: Lulzim Sahiti

Gjashtë ditë pasi ishte kthyer Isak Musliu nga Reçaku në bazën e tij në Kleçkë të Lipjanit, situata në terren vazhdonte të ishte e tensionuar dhe e mbushur me zhvillime të shpejta. Përmes radiolidhjes, komandanti i Njësitit “Çeliku”, Fatmir Limaj, ishte informuar se në Grykën e Llapushnikut po zhvilloheshin luftime të ashpra ndërmjet njësive të UÇK-së dhe forcave serbe. Ky informacion kërkonte reagim të menjëhershëm dhe vendimmarrje të shpejtë në terren.

Me këtë rast, komandanti Fatmir Limaj “Çeliku”, i shoqëruar nga bashkëluftëtarët e tij të besuar: Isak Musliu, Nexhmi Shala, Sadik Shala “Cungu” dhe Betim Krasniqi “Bardhi”, vëllai i Xhevë Lladrovcit, janë nisur menjëherë drejt majave të maleve të Berishës. Lëvizja e tyre ishte e kujdesshme dhe e organizuar, duke pasur parasysh rrezikun e vazhdueshëm nga prania e forcave armike në zonë.

Me të arritur në ato lartësi strategjike, përmes dylbive ata kanë vëzhguar nga afër zhvillimin e luftimeve në Llapushnik. Pamjet që shihnin dëshmonin për një përplasje të ashpër dhe të vendosur mes njësive të UÇK-së dhe forcave serbe. Pa humbur kohë, ata vendosën të ndërhyjnë drejtpërdrejt në betejë. Menjëherë janë lëshuar teposhtë maleve dhe, pas orës 11:00, janë pozicionuar në anën e majtë përgjatë rrugës magjistrale që lidhte Prishtinën me Pejën, një pikë kyçe për kontrollin e lëvizjes së forcave armike.

Duke qenë se Njësiti “Çeliku” kishte një numër relativisht të vogël luftëtarësh, ata përdorën një taktikë të zgjuar ushtarake: u vendosën në distanca të mëdha nga njëri-tjetri për të krijuar përshtypjen se ishin shumë më tepër në numër. Kjo strategji kishte për qëllim të mashtronte armikun dhe të krijonte konfuzion gjatë përplasjes me armë zjarri.

Në atë moment, ata tashmë ndodheshin në prapavijë të forcave serbe. Me të filluar gjuajtja në drejtim të tyre, armiku u godit në befasi nga një drejtim që nuk e priste aspak. Efekti i këtij sulmi ishte i menjëhershëm dhe i fuqishëm. Pas pak çastesh, një pinzgauer i forcave policore u përfshi nga flakët, duke dëshmuar goditjen e saktë dhe efektive të luftëtarëve të UÇK-së.

Duke e parë rrezikun dhe situatën e pafavorshme, forcat armike filluan të tërhiqeshin nga fusha e betejës. Ndërkohë, në anën tjetër të rrugës, që nga orët e hershme të mëngjesit, njësitë e UÇK-së “Pëllumbi”, “Guri” dhe “Lumi” kishin zhvilluar luftime të vazhdueshme kundër forcave serbe, duke treguar qëndresë dhe vendosmëri të madhe.

Rreth orës 11:00, këtyre njësive u kishte ardhur në ndihmë edhe Imer Alushani me tetë shokë civilë të armatosur, të cilët, pavarësisht mungesës së përvojës së plotë ushtarake, u bashkuan në mbrojtje të vendit dhe në përkrahje të luftëtarëve të UÇK-së.

Pas përfundimit të luftimeve, pjesëtarët e Njësitit “Çeliku” për herë të parë u njohën nga afër me Imer Alushanin dhe me luftëtarët e njësive “Lumi”, “Pëllumbi” dhe “Guri”. Ky takim shënoi jo vetëm një bashkëpunim të rëndësishëm luftarak, por edhe forcimin e lidhjeve mes njësive të ndryshme të UÇK-së në terren.

Më pas, pjesëtarët e Njësitit “Çeliku” u kthyen në bazën e tyre në Kleçkë si ngadhënjimtarë nga kjo përballje e parë frontale me forcat armike. Fitorja në këtë betejë kishte një rëndësi të veçantë morale dhe strategjike për ta.

Me të arritur në Kleçkë, luftëtari i lirisë, Ismet Jashari “Kumanova”, i mbushur me gëzim dhe entuziazëm për fitoren e arritur, vendosi t’i japë Isak Musliut nofkën “Çerçizi”, duke u bazuar në pamjen e tij me mjekër, e cila i ngjante luftëtarit të njohur shqiptar Çerçiz Topulli. Kjo nofkë do të mbetej si një simbol i trimërisë dhe përkushtimit të tij në luftë.

Në atë ditë në Llapushnik, nga radhët e Njësitit të UÇK-së “Guri 2”, gjatë tërheqjes së forcave serbe, ra dëshmor Besim Daut Halilaj (1967) nga fshati Tërdevc i Drenasit. Ndërsa në automjetin ku ai ndodhej së bashku me të, u lënduan rëndë Ilaz Dërguti, Zenë Prokshi dhe Dibran Fylli.

Luftimet e zhvilluara në Grykën e Llapushnikut për kontrollin e kësaj zone ishin ndër më të rëndësishmet për UÇK-në, pasi bllokonin rrugën strategjike Prishtinë–Pejë, duke e bërë atë të pakalueshme për forcat serbe.

Gryka e Llapushnikut u mbajt e bllokuar për muaj me radhë, gjë që u mundësoi luftëtarëve të UÇK-së të lëviznin lirshëm në një pjesë të madhe të territorit të Kosovës. Kjo situatë gjithashtu krijoi kushte të favorshme për organizimin e mëtejshëm të UÇK-së dhe furnizimin e saj me armatime.

P.S. Pinzgaueri i forcave policore i djegur në Llapushnik të Drenasit.