Drejtori i Shkollës Shqipe në Michigan ngre shqetësimin për të ardhmen e arsimit në gjuhën shqipe dhe u bën thirrje prindërve shqiptarë që ta mbështesin shkollën shqipe me veprime konkrete.

Arsimi në gjuhën shqipe mbetet një prej shtyllave më të rëndësishme të ruajtjes së gjuhës, kulturës dhe identitetit shqiptar, veçanërisht për komunitetet shqiptare që jetojnë jashtë trojeve etnike.

Në këtë drejtim, Agron Dedivanaj, drejtor i Shkollës Shqipe në Michigan, ka përcjellë një mesazh të drejtpërdrejtë për prindërit shqiptarë, duke vënë theksin te rëndësia që fëmijët të kenë mundësi të mësojnë dhe të arsimohen në gjuhën e tyre amtare.

Dedivanaj sjell si shembull një bisedë me një prind të dy fëmijëve, ku njëri ndjek mësimin në Shkollën “Gjergj Kastrioti Skënderbeu” në Triesh, ndërsa tjetri në një prej shkollave më të mëdha të Podgoricës.

Pikërisht fakti se prindi ka përvojë të drejtpërdrejtë në dy mjedise të ndryshme arsimore, sipas Dedivanajt, i jep një peshë të veçantë vlerësimit të tij.

“Kriteret e larta, niveli i dijes, edukata, disiplina, dinjiteti dhe respekti njerëzor që kultivohen në shkollën e Trieshit vështirë se mund të gjenden në një nivel të tillë diku tjetër”, është shprehur prindi.

Për Dedivanajn, ky vlerësim nuk duhet parë thjesht si një kompliment për një shkollë të caktuar. Ai e konsideron atë si dëshmi të punës së bërë ndër vite nga mësues, nxënës dhe prindër për të ndërtuar institucione arsimore që jo vetëm transmetojnë dije, por edhe formojnë karakter dhe ruajnë identitetin.

Shkolla shqipe, më shumë se një institucion arsimor

Sipas drejtorit të Shkollës Shqipe në Michigan, për komunitetin shqiptar shkolla në gjuhën amtare ka një mision që shkon përtej procesit pedagogjik.

Ajo është njëkohësisht hapësirë ku ruhet gjuha, kultura, historia, kujtesa dhe ndjenja e përkatësisë.

“Një gjuhë nuk ruhet vetëm duke e folur në shtëpi. Ajo ruhet duke e mësuar, duke e shkruar, duke menduar dhe duke krijuar në të”, shprehet Dedivanaj.

Ai nënvizon se, në kushtet kur ekzistojnë shkolla shqipe që ofrojnë standarde të mira arsimore dhe edukative, prindërit duhet t’i njohin nga afër këto institucione dhe të vlerësojnë mundësinë që fëmijët e tyre të arsimohen në gjuhën amtare.

“Para se të vendosim se në cilën shkollë do ta regjistrojmë fëmijën, le t’i vizitojmë shkollat tona, të bisedojmë me mësuesit, të njihemi me rezultatet dhe kushtet e tyre dhe të vlerësojmë me përgjegjësi atë që ato u ofrojnë fëmijëve tanë”, thekson ai.

“Shkolla shqipe nuk ruhet me deklarata”

Një prej mesazheve kryesore të Dedivanajt është se mbështetja e arsimit në gjuhën shqipe nuk mund të mbetet vetëm në nivel deklaratash apo fjalimesh.

Sipas tij, mbështetja më konkrete është ajo që shfaqet përmes pranisë së nxënësve në bankat e shkollave shqipe.
“Shkolla shqipe nuk ruhet me deklarata. Ajo ruhet me nxënës.”

Dedivanaj u bën thirrje prindërve shqiptarë që, aty ku ekziston mundësia reale për një arsimim cilësor në gjuhën shqipe, ta konsiderojnë seriozisht këtë mundësi.

“Çdo fëmijë që ulet në bankën e një shkolle shqipe është një investim në dije, por njëkohësisht edhe një hallkë e re në vazhdimësinë e gjuhës dhe kulturës sonë”, shprehet ai.

Përgjegjësia është e gjithë komunitetit

Sipas Dedivanajt, ruajtja e arsimit shqip nuk është përgjegjësi vetëm e prindërve.

Ai vlerëson se në këtë proces duhet të përfshihen institucionet, mësuesit, përfaqësuesit politikë, shoqatat, intelektualët, bizneset dhe të gjithë ata që e konsiderojnë të rëndësishme të ardhmen e komunitetit shqiptar.

“Duhet të kërkojmë shkolla më të mira, kushte më të mira, transport më të mirë, më shumë aktivitete dhe standarde gjithnjë e më të larta. Por, njëkohësisht, duhet t’i mbështesim me praninë tonë institucionet që i kemi ndërtuar dhe ruajtur ndër breza”, thekson ai.

Në këtë kuadër, ai kërkon që diskutimi për shkollën shqipe të mos kufizohet vetëm te ruajtja e saj, por të shkojë drejt zhvillimit dhe forcimit të mëtejshëm të saj.

Cilësia e mësimdhënies, përgatitja e mësuesve, kushtet infrastrukturore, aktivitetet kulturore, përdorimi i metodave bashkëkohore dhe krijimi i një mjedisi tërheqës për fëmijët, sipas tij, duhet të jenë pjesë e një angazhimi të përbashkët.

Mesazhi i Agron Dedivanajt vjen si një apel për prindërit që të mos e konsiderojnë gjuhën shqipe vetëm si një mjet komunikimi familjar, por si një pjesë themelore të edukimit dhe formimit të fëmijëve.

Ai thekson se një komunitet që dëshiron të ruajë identitetin e tij duhet të investojë në institucionet që e mbajnë gjallë atë identitet.

“Le ta shndërrojmë krenarinë në përgjegjësi dhe përgjegjësinë në veprim. T’i regjistrojmë fëmijët tanë në shkollat shqipe. T’i mbështesim mësuesit dhe institucionet tona arsimore. Të kërkojmë cilësi dhe, njëkohësisht, të kontribuojmë në forcimin e tyre”, shprehet Dedivanaj.

Sipas tij, një shkollë shqipe që mbetet pa nxënës nuk humbet vetëm një klasë apo një numër nxënësish. Humbet një pjesë e rëndësishme e hapësirës kulturore dhe e vazhdimësisë së komunitetit.

Në fund, Dedivanaj e përmbledh mesazhin e tij me dy pyetje që, sipas tij, duhet të shërbejnë si një reflektim për çdo familje shqiptare:

“Nëse ne nuk e mbështesim shkollën shqipe, kush do ta mbështesë? Dhe nëse nuk e ruajmë sot, çfarë do t’u lëmë brezave që vijnë pas nesh?”
Shkolla shqipe është vendi ku gjuha bëhet dije, dija bëhet vetëdije, ndërsa vetëdija bëhet garanci e vazhdimësisë sonë.