Pentagoni nuk e përjashton mundësinë e përdorimit të bombës gjigante GBU-43/B, e njohur si “nëna e të gjitha bombave”, në sulmet kundër Iranit. Bëhet fjalë për një bombë konvencionale, jo bërthamore, e projektuar për të shkaktuar dëme të mëdha.

Sipas burimeve të cituara nga CNN, kjo mundësi i është paraqitur presidentit amerikan Donald Trump, i cili nuk e ka përjashtuar urdhërimin e një vale të re sulmesh.

Bomba GBU-43/B mund të përdoret kundër infrastrukturës iraniane ose për një sulm ndaj malit Pickaxe, ku ndodhet një bunker i madh që strehon një objekt të lidhur me programin bërthamor të Iranit.

Sipas burimeve të CNN, përdorimi i kësaj arme do t’i jepte Shtëpisë së Bardhë mundësinë për të kryer një sulm të fuqishëm dhe më pas për të shpallur fitoren, duke i dhënë fund konfliktit. Operacioni do të shoqërohej edhe me sulme të zakonshme ajrore kundër pozicioneve armike.

Megjithatë, përdorimi i bombës shoqërohet me disa pikëpyetje.

Së pari, nuk është e sigurt nëse GBU-43/B mund të depërtojë në shtresën e trashë të shkëmbit dhe betonit që mbron objektin bërthamor. Bomba është projektuar për të shkatërruar tunele dhe zona të gjera, por ekspertët vlerësojnë se struktura malore mund të jetë shumë më e vështirë për t’u dëmtuar.

Së dyti, Irani ka paralajmëruar kundërpërgjigje të gjera ndaj vendeve të Gjirit Persik, të cilat tashmë janë përballur me sulme me raketa dhe dronë.

Së treti, një përfshirje e mëtejshme ushtarake amerikane mund të bjerë ndesh me qëndrimet e një pjese të elektoratit që mbështet Trumpin.

Trump e përdori bombën edhe në vitin 2017

Donald Trump ka autorizuar më parë përdorimin e kësaj bombe. Në vitin 2017, ajo u hodh mbi një rrjet tunelesh të Shtetit Islamik në Afganistan, ku, sipas raportimit, u vranë 37 militantë.

Bomba Moab, emri i së cilës vjen nga shkurtesa angleze Massive Ordnance Air Blast, u zhvillua në vitin 2003. Ajo u hodh nga një avion ushtarak MC-130, një variant i posaçëm i avionëve transportues.

Për përdorimin e saj në Iran do të nevojitej krijimi i një korridori të sigurt ajror për avionin, i cili është relativisht i ngadaltë dhe mund të ekspozohet ndaj mbrojtjes kundërajrore.

Analistët kujtojnë se sulmi i vitit 2017 kundër pozicioneve të Shtetit Islamik kishte edhe karakter demonstrues. Ai synonte jo vetëm shkatërrimin e objektivave, por edhe dërgimin e një mesazhi paralajmërues ndaj kundërshtarëve.

Megjithatë, Irani vazhdon të deklarojë se është i gatshëm të përballet me një përshkallëzim të mëtejshëm të konfliktit.

Ngushtica e Hormuzit, një tjetër pikë e nxehtë

Ndërkohë, vëmendje të veçantë kanë marrë edhe deklaratat e komandantit të Marinës së Gardës Revolucionare iraniane, Ali Azmaei, lidhur me situatën në Ngushticën e Hormuzit.

Sipas tij, forcat amerikane shoqërojnë me avionë luftarakë grupe të vogla cisternash nafte që kalojnë përmes ngushticës. Kjo taktikë synon të zvogëlojë rrezikun e sulmeve të papritura.

Megjithatë, sipas komandantit iranian, forcat e Teheranit kanë përshtatur taktikat e tyre për të penguar lëvizjen e anijeve.

Sulmet ndaj cisternave kanë qenë të shpeshta. Sipas raportimit, nga 28 shtatori deri në ditën e publikimit të artikullit janë regjistruar afro 30 incidente. Nga ana tjetër, amerikanët kanë vënë re një shtim të pranisë së anijeve tradicionale me vela, të njohura si dhow, dhe të anijeve të peshkimit, të cilat dyshohet se përdoren për të vëzhguar lëvizjet e forcave detare.

Sipas vlerësimeve të përcjella te Instituti për Studimin e Luftës (ISW), Irani ka humbur shumë sisteme radarësh dhe pajisje mbikëqyrjeje, por ka gjetur mënyra më të lira për të vazhduar të pengojë lundrimin në këtë rrugë strategjike.

Komandanti Azmaei e ka përshkruar këtë strategji si një formë të “kontrollit inteligjent” të Ngushticës së Hormuzit, duke pretenduar se anijet që duan të kalojnë pa u përballur me pasoja duhet të marrin autorizimin e Teheranit.