BABAI IM I NDRITUR

kur ti ike, unë gati fëmijë të qetha flokët për herë të fundit, e të këndova një këngë siç këndohen nga anët tona dhëndurrët,

ndërsa unë jam rritur dhe ca vite

më shumë se ti atë ditë të fundit

tashmë duhet të jem,

ajo gruaja që qan; sikur njeriun e fisit,

sikur burrin e nënës vejushë,

sikur të t’kisha vëllanë më të voglin,

atë të palindurin,

apo je ende atje tek ajo ditë?

kur shiu mbi ty binte si pikëllim

i heshtur, e unë s’pata guximin

të kundërshtoja lopatat e varrmihësve

të dehur,

që hedhnin mbi ty botën e sipërme

e shtynin

me bërryla praninë time fëmijë,

me mungesën tënde që më mbante për dore

kur ndihem jetime e rritur,

sikur ikën çdo ditë pres për pyetjet

e gabimeve të mia, dhe këto të sotmet

e gërmoj në kujtime, qortimet

t’u jap dhe nga të tuat, zgjidhjet

për dashurinë që shkruaj dhe vargje

ti a e pate të plotë,

e a pate dashur ndonjëherë,

ndonjë grua tjetër përveç nënës?

…

babai im i ndritur, më ka mbetur zëri te kënga e fundit me dhëndurrët

kur të qetha flokët!

NGA DITAR I NJË BURRI

ti je kaq e brishtë

kaq e butë,

dhe kaq e bukur, magjistarja ime

e vogël, shtriga ime e lumtur!

më duket sikur të thërrmoj

dhe kur të vështroj,

me sytë e mi që të duan

mbështetur,

mbi kanape të kuqe,

fle me ëndrrën tënde blunate… kushedi ku ke mbetur?

ti në një çast buzëqesh,

në gjumë e lumtur…

jashtë një hënë e kristaltë, ziliqare,

na vështron epur në dritare,

aq sa gjysmë e fytyrës

iu thërrmua në pluhur…

fli bukur,

e dashura ime, në ëndrrën tënde,

të eksituar!

mbase,

jam unë,

mbase,

s’ekzistoj fare,

mbase,

ndodhesh në një,

tjetër planet?

rëndësi ka të jesh e lumtur,

shtriga ime e bukur!

bota lëneshë,

jashtë

pëshpërit,

njësoj si era,

na përflet dashurinë e “çuditshme”.

“po ç’di bota nga dashuria

po të dinte ç’ishte,

nuk do kishte kohë për t’na përgjuar, do të ishte duke u puthur, do të ishte cipëplasur,

si shegë e arritur!”

(QUARANTENA)

këtej xhamit

unë qëndroj si gëzhojë

e vjetër

e zbrazur për t’u mbushur

tejmatanë

jashtë

rrjedh lëngu

i një hardhie të krasitur

për stinën e re të rrushit

në tavolinë

pret gota e ujit të mbushet

një limon i verdhë të shtrydhet

në kantinë buti

të çmendet mushti

shishet presin

tërë ankth prej heshtjes së hapave

për verën e re të kuqe

të puthë më parë buzët…

e dua dhe unë për flokët e mia

të lodhura

të lahen si dikur

kur im Atë krasiste në oborr hardhinë

e ne çupkat lidhnim shishkat

në plagët e trungut t’i mblidhnin,

lotët e çmuar që i binin stinës

që nga krasitjet e viteve

të moçme të pranverës

më pas përshesh buka e ngrohtë

në rrushin e vjeshtës

falënderuar perëndinë

e të vjelave të bollshme

unë tashmë ndihem brenda gëzhojës

së brejtur

jashtë një zog po shuan etjen

në lëngun e hardhisë

të sapokrasitur,

harroj distancën

motin e keq

mbaj frymën

për t’mos e trembur,

nga brenda jo vetëm xhamit..!

ALIBI

jashtë një krismë arme

thyen monotoninë

e një lagjeje

në një tablo minimaliste,

një burrë

këputet trung në rrugë,

bota mbajti pezull veten në frymë

qeni mburravec për herë të parë pushoi së lehuri,

minjve

të kanaleve

sonte ata(minjtë) s’patën frikë

rendën drejt gjahut nder t’i bënin ekspertizën

perdet në panik u mbyllën

abazhurët fashuan dritën,

të fshihnin

vështrimin,

dëshmi të dritareve,

vetëm sytë e neoneve mbetën hapur të ngrirë,

memecë të ftohtë

si ata mbi viktimë,

uria drithëruese e natës (kjo aleate e pabesisë) gëlltiti vrasësin enigmë, minjtë padashur fshinë putrat e pista mbi gjurmë

gëzhoja

gojëhapura

djaj të vegjël të mortit lëvduan veten

kishin kryer mirë detyrën,

sot vdiq një njeri i drejtë, që donte të këpuste rrethin e krimit

nga sytë e heshtjes makabre ranë klithmat e gruas, e shembën

nga pemët foletë me gjithë zogjtë,

që prisnin të iknin me vjeshtën

tutje tej një sirenë e largët, servitù*e ligjit,

ah të gjorit

ligjit,

sa mund i duhet të krijojë skenën e krimit,

(një çarçaf sipër të ndjerit) në vend të ndalimit”,

sa i madh dhe sa i vogël shteti brenda pushtetit!

të jesh hero në ditët e sotme?

(të duhen shtatë shpirtra për të këputur një rreth vicioz,

me perimetrin e tokës)

EMPATI

po të tregoj

që ti të mos ndihesh i vetëm

po të tregoj një histori njeri

i ardhur prej zjarrit

unë gruaja e vogël nga shtati,

dikur as fëmijë as e rritur

për jetën e kafshuar në rrëzë

të veshit

kam pirë ujë në golloferkë* të kalit

aty ku gjarpri të digjte në çast se ishe

e vetmja pre e tij mbijetë në tokën e gurit

ku duhej të hapej fusha e mbinte gruri

(histori më vete dhe kjo në marshin

e mrekullive…)

kjo nuk është legjendë

vetëm e luftëtarëve të vjetër,

kjo është dhe historia ime

e panjohur dhe prej tokës sime, ku mbarsej dreqi dhe njeriu brenda rrethit me gjemba…

por unë ndihem e plotë në planetin tim lënë relievin e buzëve,

në atë oazë të mbijetës që linte pas e shkelura

e kalit

e pabesuar do të mbetet e historia

e kokëngjeshurve,

të palidhur kapistrës së rrufeve

që s’binin prej Qiellit

po ti i ardhur prej Sahare, çuditesh, çuditesh!

se s’ke dëgjuar për të tilla

bukuri të verdha, për gra evrope

si mua….

me çmendina kolektive,

ku të gjithë (s)ishim engjëj të lumtur

brohoritur në paradën triumfale të luftës imagjinare…

nuk ka fantazi

të hedhë në pëlhurë të tilla dashuri atdhetare abstrakte?

e ti qesh hidhur dhe me veten,

se s’ke imagjinatë për ta besuar,

prej historisë tënde si lëkurë e djegur

të dukem një e çmendur

që i pëlqen të luajë një dramë

për të të qenë shoqe e dhimbjes

në librin tënd të grisur,

si një e tepërt e kohës moderne

ne kemi një dënim të përbashkët

ti një dashuri për Casablancan

unë një Mont real të Mopassanit

eja të ushqehemi të uritur

në tingullin e bukur të buzëve kënduar bijve të shpresës që do të lindin në tokën e bukur të Leopardit,

e t’iu flasim edhe për histori të tjera

në lumturi të verdha të pafolura për të mos harruar,

kur të vrapojnë në brigje të bardha

me të njëjtin Diell

Marrë nga nr. 26 i revistës “Akademia”